Mos më thuaj kurrë qe jë gazetarë
Por je thjeshtë një sahanlëpirës, servil i tërbuar
që koha ty të përcjell në të pavlerat e veta si të harruar!

Nëse…
Pseudoshkrimtarve

Nëse e ke marrë penënën në dorë
Në kohën që shkojë apo dhe sot…
Dhe ke shkruar faqe e romane plot
Vetëm që të marrësh famë me libra të botuar
Ndërsa në ato` ska asgjë me vlerë
Ska asnjë fjalë të urtë, ndokush diç` për të mësuar
Ska asnjë mënçuri, asnjë mesazh të qartë
Përveçse grumbuj fjalësh si sana në mullarë…
Që nuk josh me shije as më të uriturin gomar…
Më vjen keq që je lodhur or mburravec
Por po ta them troc dhe me bindje të plotë
Se ti nuk je shkrimtarë!

Nëse ti ngjarjeve të mëdha u ke ikur
Dhe fshehur je në shpellat e rehatisë, lluksit…
Ku muzika, pija dhe cigarja e fortë,
ku dhe shalët e bukura të „zogut“
të mbanin aq ngrohtë…
Kur diku gjak derdhej në luftën për liri
Kur diku burgjet mbusheshin me njerëz të pa faj….
Kur mijra të varfër pleq, gra dhe fëmijë
Interrnoheshin baltave e knetave të mëdha…

Ndërsa ti gotat i ktheje me puthje në Hotelet` Lukse
kur i merrnje dhe i jepnje nga të bukurat gra…
Në të botës qefe për ty, aq të mëdha…

Nëse personazhet e tua atje i gjete
Dhe frymëzimet e tua shterpe atje i ngjize…
Mos u dëshpro që askush ty stë lexon,
As në të vjetrat, por as në të rejat brigje…!

Nëse...
Pseudopoetëve

Nëse nuk ke vuajtur vërtetë
mos më thuaj asnjë herë së ti mund të bëhesh poet!

Nëse nuk të ka marrë uria kurrë,
nëse nuk ke ndjerë të ftohtë asnjëherë,
nëse nuk ke qarë me lot për padrejtesitë që të janë bërë,
nëse nuk e ke njohur kurrë lypsarin e vërtetë në udhë
dhe nuk je ulur asnjëherë në gjunjë para tij,
nëse nuk ke vuajtur për vuajtjen e të tjerëve,
nëse nuk ke arritur kurrë që ta shohësh të vërtetën në sy,
mos më thuaj që je poet, asnjë varg nuk ta dua ty,
mos u lodh të merresh kurre me poezi!

Ti` nëse nuk ke mundur që të ngrihesh heret
dhe karavanet e të interrnuarve mbuluar me të jeshiltat mushama
nëpër Xhadenë e mjegulluar...
ske mundur heret mbas mesante ti shikosh...
nëse ske mundur që zërin e të torturuarve` mbrapa mureve ta dëgjosh...
nëse ske guxuar qoftë dhe një shikim të rrebtë` padrejtësisë të ja lëshosh,
nëse ke heshtur kur nuk duhej dhe ortak je bërë me çdo Kodosh...
nëse fatkeqësisht` të tjerët për ti konkuruar` ke shkruar,
pikturuar ke, të krijosh diçka je munduar,
thjeshtë që mbi të tjerët të fluturosh...

Udhë të mbarë ore i vuajtur, i tërbuar...
por për mua sje krijues, sje poet, sje piktor,
sje asgjë më shumë se një intrigant saharosh!

Nëse…
Pseudopolitikanëve

Nëse ti vjen nga studimet e një shkolle
të siguruar me miq dhe më para,
Nëse ti vjen i fshehur mbas ndonjë grade apo diplome…
Me miq të nxjerrur e të fallsifikuar për hata,
nëse ti vjen pas ndonjë bande mafjoze…
milionash të vjedhur që investuar të ka…
nëse ti vjen pas biznesesh të pista…
ku je marrë me tregëti të zeza
e ca vota ti mundesh ti blesh me para…

Dhe rastësisht ti gjëndesh një ditë
Në qëndër të parlamentit,
Si bëlbëzan thashethemesh duke klithur si i tërbuar
Ku as dy fjalë sdin ti lidhish si burr apo grua
Që njeh nderin dhe vlerën e Besës së mrekulluar,
Pra nëse ti paturpësisht aq thellë ke depërtuar
Nëpër kohën tranzitore të tërbuar…

Ti nuk je asgjë më shumë se sa një fryme e vdekur
Që koha do të të hedhë në anën tjetër,
atje ku hidhet çdo gjë që mban erë të qelbur!
Llemadeo,
Tetor 2007.

Më fal o Shekulli im

-I-
Shekulli im,
Ti më falë nëse unë para kohe erdha
Ti më fal se mbase diçka para kohe thashë,
Mbase diçka me shumë se çduhej bëra,
Ti më falë, nëse diçka më shumë se çduhej dhashë!

Ti më fal o shekulli im, sepse unë nuk e dija
Që aq shumë nuk duhej thënë a` shkruar për lirinë,
Nuk e dija që dikush nuk e paskërka fare problem
Ta shohë të coptuar kombin, ta shohë të vdekur historinë!

Ti më fal o shekull që të vërtetat i bëre të djegëshme…,
Dhe kombit po i vë vulën e ndasisë …
Tashmë do të ketë midis kombit gur e kufinjë…
Dy flamurë do të ketë, do të ketë dhe mure ndarje të rinjë!

GEFUNDEN

Ich ging im Walde
So für mich hin,
Und nichts zu suchen,
Das war mein Sinn.

Im Schatten sah ich
Ein Blümchen stehen,
Wie Sterne leuchtend,
Wie Äuglein schön.

Ich wollt es brechen,
Da sagt' es fein:
“Soll ich zum Welken
Gebrochen sein?“.

Ich grubst mit allen,
Den Würzlein aus,
Zum Garten trug Ichs
Am hübschen Haus.

Und pflanzt es wieder
Am stillen Ort;
Nun zweigt es immer
Und blüht so fort.

E gjetur

Unë shkova në pyll
për vehte`ashtu thjeshtë,
dhe asgjë spo kërkonja,
ky ish qellimi vetë.

Në hije unë pashë,
një të vockël Lule
shkëlqente si Yll,
si syckat e bukur.

Desha ta thyej,
dhe më tha me finesë:
“Për të më vyshkur,
don që të më thyesh ?”.

E shkula me çdo gjë
me rrënjë në thellësi,
në kopësht e solla,
tek e bukura shtëpi

Dhe mbiu përseri
në atë vënd të qetë,
tani rrit degë të reja
dhe lulëzon për jetë!

Unë, thjeshtë, Thjeshtësia!

Unë…thjeshtë unë!
Si një gjeth që e merr era,
Si një kujtim që nuk harrohet,
si një mall që dhemb aq shumë,
si një detë që s`rron pa lumë
Unë pra, thjeshtë unë!

Si një këngë dashurie...
lakuriq prej çdo lavdije!
i dëbuar…e i mallkuar…
I përbuzur, i rrënuar…!
I dashuruar…i harruar…!

Si një Lis i gjelbëruar…
Si një Shkëmb nëpër stërkalë
Si një puthje valë e dallgë…
Si një Mal me borë mbuluar,
Si një Detë dallgësh trazuar!

Oqean, mbytur thellesive…
Nëpër fjalë dashurie,
Nëpër puthje zjarr e valë…!
Pranë Pleqëve i pa fjalë…
Dorën shtrirë, si një lypsarë,
Për të mirën Mençuri
Për atë që, më mirë din ti!

Ah, Ujk, Luan, Tiger…, është pak!
Kur zemrimi të më marrë flakë,
kur ndokush më ngacmon Atdhenë,
Shqipërinë, Gjergj-Skendërbenë,
Kur ndokush më flet keq për Lekën…,
Dukagjinasve ua prozhmon jetën…,
Ilirinave dhe vetë Pellazgëve…!

Ah, aty ska më fjalë të tjera,
Por e zezë, merr fund potera!
Bëhem flakë qiellit përpjetë,
Oso Kukë bëhem vërtetë,
Si rrufe i djeg dhe Retë!

Unë, pra thjeshtë unë!
Që me fjalën, ndal çdo dhunë!
Ndal çdo hov padrejtësie,
veç me vargje poezie…
që i kam shpirt, e dashuri
dhe çdo të bukure, i rri në gji,
nëpër buzët Trendafile…
që sa herë ndjenë këngen time...:
ndjenë e falin me shpirt të qetë,
falin puthje me shikime,
falin ëmbel aq përkëdhelime,
falin jetë nëpër ëndrra,
sa hërë këngen ua don zemra!

Unë, që thjeshtë jam mbi ketë Dhe,
por dhe thjeshtë shkoj neser atje…
ku të shumtit kanë shkuar…
me aq dhëmbje e lotë vajtuar.

Unë pra, thjeshtë unë,
krejt i thjeshtë në biografi,
por me fjalët e zmrës time,
vij tek ju me dashuri,
dhe ju puth e ju marr në gji,
pa deshirën për lavdi!
Unë pra thjeshtë, thjeshtësia,
Llemadeo Shqipëria!