Kur ty te thone
se nderrova jete
mos u mundo
per te me gjete

gjej nje arsye
ngushelloje veten
prej sot pa mua
e kalon jeten

ska me dhurata
nuk ka as lule
thike shum te mprehte
ne zemer me ngule

me fal qe me vete
smundem te marr
tash foleja ime
gjindet ne varr

harrom mua te lutem
dhe gjeje nje tjeter
tani shpirti im
shkon ne boten tjeter

ta le nje amanet
kurr mos me harro
eja te varri im
dhe me vizito

atje qenka e rende
jeta ne vetmi
por me mire atje
se me te renden tradheti

a je tash e gezuar
kur une nuk ekzistoj
kur per jete e mot
te tjetra te dhuroj


ne varrin tim
nuk ka shum hapsire
kjo jete e vetmise
qenka e veshtire

jetoj une pa ty
edhe ne kete bote
s'harrova te vuaj
as te derdhi lot

mos mendo se jeta
tani ka kuptim
kur ti vete e vrave
pa meshire shpirtin tim

dua te mallkoj
per shum e shum mote
sdo te harroj se mua
me vrau dora jote

doja te behem engjell
nga ajo bote te kthehem
te shikoj si jeton
dhe zemra a te thehet

por ti kurr s' kishe zemer
skishe ndenja fare
ishe shpirt katile
dhe zemer tradhetare

mendoja se per ty
ja vlen kjo jete
por kurr se mendova
qe pa ty kam me mbete

mbeta une pa ty
kur me mbuloj kjo tradheti
dhe kur vuajta me lot zemre
deri kur me mbuloj dheu i zi

mbi varrin tim
hidhe nje grusht dhe
sepse tash pa mua
fillon nje jete te re

nese me vjen te varri
mos me sjell kurore
as mbi varrin tim
tlutem mos prek me dore

kjo do te me lendoje
edhe ne varr
pastaj lulet e tua
sdo te mundem ti marr

nje ngushtice e madhe
drite nuk ka veq terr
une do te shkoj ne parajse
ndersa ti ne ferr

tradhetia jote
e rende kishte qene
mbi trupin tim
ma hodhi dhene

me lotet e mia
trupin tim e laj
dheun qe kam mbi
spo mundem ta mbaj

zoti i madh nje dite
do te me lehtesoje
e din ai qe skam faj
dhe do te me meshiroj

por mendoj per ty
si do ta kalosh
kur ne varr te vish
valle si do te jetosh

ne ferrin e erresires
ne anen e meshires
u luta une pa shprese
i humba anen deshires

harroje doren
qe dikur te ka prekur
mendo dhe kujto
se tash jam i vdekur

une me s'ekzistoj
se jeta me mori
tash shtepia ime
gjindet te vorri

e di qe se meritove
une per ty te vdes
por ja qe zemra e vuajtur
smundi me te pres

se meritove kurr
per ty une te vuaj
e as nje fjale te vetme
per ty une ta shkruaj

e di qe keto poezi
ti kurr si sheh as si lexon
por i shkruaj te kuptojn tjeret
se si femra tradheton

nje tradheti qe ska falje
tradheti qe ska meshirim
qe te shton plage ne zemer
qe asnjehere ska sherim

ne varrin tim
gjen fotografine time
e gjen te coptuar
edhe zemren time

ate ti e bere
kur mua me braktise
kur kuroren e vdekjes
mua ma qendise

nganjehere pyes veten
si s'kishe meshire
pse kur me tradhtove
e bere kete me shum deshire

a e kupton jeten
dhe ndenjat e zemres
se spaska me te rende
se tardhtia e femres

skishte me rende ne jete
te vuash per nje femer
ndersa ajo tjetrin
ta mbaje ne zemer

tash loti im ndalet
dhe vuajtja ime perjete
tash une mbetem i vdekur
trupi pushon tash qete

me mire pranova varrin
se tradhetine ta duroj
me mire pranova vdekjen
se smunda plagen ta sheroj

edhe ne ate bote
une ende do te vuaj
ne shpirt e ne eshtra
ende do te ruaj

kujto veq nje gje
kur te jesh ne gjum
se e vrave zemren
qe te deshti shum

Ne VARRIN TIM
nuk ka gezim
nuk ka qetesi
ende mendoj per ty

Himni i Flamurit

Rreth flamurit të përbashkuar,
me një dëshirë e një qëllim,
të gjithë atij duk'iu betuar
të lidhim besën për shpëtim.
Prej lufte veç ai largohet
që është lindur tradhëtor,
kush është burrë, nuk frikohet,
po vdes, po vdes si një dëshmor!

Në dorë armët do t'i mbajmë,
të mbrojmë atdheun në çdo kënd,
të drejtat tona ne si ndajmë;
këtu armiqët s'kanë vend.
që kombe shuhen përmbi dhe,
po Shqipëria do të rrojë,
për të, për të, luftojmë ne!

O flamur, flamur, shenj' e shtrenjtë
tek ti betohemi këtu,
pë Shqipërin, atdheun e shtrenjtë,
për nder'edhe lavdimn e tu.
Trim, burrë quhet dhe nderohet
atdheuet kush iu bë therror.
Përjetë ai do të kujtohet
mbi dhe, nën dhe si një shenjtor!

Dua

Mbi bar dua të prehem,
të këndoj, të dëfrehem,
të shoh rreth bagëtinë,
kur hanë dhe pinë;
të shoh fushat e blerta,
bimët kur i fryen era,
njërzit kur punojnë
dhe çupat kur këndojnë!

Ah, dua dhe lulet,
kur i shfaqin pekulet,
dhe fluturat që venë,
mbi to dua të jenë;
bilbili t'ia thotë
nën diellin e ngrohtë.

Dua dhe Shqipërinë,
se atje kam shtëpinë,
kur rrija nëpër ferrat
edhe lozja me sheqerrat;
për këtë kam dëshirë
dhe s'dua më mirë,
atje dua të shkoj,
sa të jem e të rroj!

Sa të dua Shqipëri

Sa të dua, o Shqipëri,
sa me mall ndiej e sa dëshirë,
për ty gaz e dashuri
mu në zemër më ka mbirë!

Se për mua, o Atdhe,
je një lule aq e vyer,
sa nuk gjendet përmbi dhe
shpirtintim për të ushqyer!

I dashur Atdhe

Me vite jam larguar,
i dashur Atdhe,
por nuk të kam harruar,
se shumë i ëmbël je.

Kjo zemra më këndon
për ty, o Shqipëri,
por prapë më lëngon,
se je në varfëri.

Të fala të dërgoj,
këndej ku jam Atdhe,
gjithnjë po të kujtoj,
se birin tënd më ke.

Aleksander Stravo Drenova

Për Mëmëdhenë

Për mëmëdhenë, për mëmëdhenë
Vraponi burra, se s'ka me prit.
Të vdesim sot me besa-besë
pranë flamurit të kuq q'u ngrit.

Pranë flamurit, pranë flamurit,
me shpatë zhveshur shqipëtarisht,
Për dhen' e babës edhe të burrit
kemi me vdekur sot burrërisht.

E Drini plak me oshëtima
mbi Shqipërinë valët po dredh;
Tosk' edhe Gegë, si vetëtima
armikut bini se dita erdhi.

Ejani burra malit përpjetë
duke u betuar vdekj' a liri.
Se s'ka m'e ëmbël në këtë jetë,
kur vdes shqiptari për Shqipëri!

Mihail Grameno

Poema e Mjerimit

Kafshatë që s'kaperdihet asht, or vlla, mjerimi,
kafshatë që të mbet në fyt edhe të ze trishtimi,
kur sheh fytyra të zbehta edhe sy të jeshilta
që të shikojnë si hije dhe shtrijne duert e mpita
dhe ashtu të shtrime mbrapa teje mbesin
të tanë jetën e vet derisa të vdesin.
E mbi ta n'ajri, si në qesendi,
therin qiellin kryqet e minaret e ngurta,
profetent dhe shejtënt ne fushqeta të
shumëngjyrta
shkëlqejnë. E mjerimi mirfilli ndien tradhëti.
Mjerimi ka vulën e vet te shëmtueme;
asht e neveritshme, e keqe, e turpshme;
balli që e ka, sytë që e shprehin,
buzët që me kot mundohen ta mshehin-
janë femijët e padijes e flitë e përbuzjes,
të mbetunat e flliqta rreth e përqark tryezës,
mbi të cilën hangri darkën një qen i
pamëshirshem
me bark shekullor, gjithmonë i pangishëm.
Mjerimi s'ka fat. Po ka vetëm zhele,
zhele fund e maje, flamujt e nji shprese
te shkyemë dhe të coptuem me të dalun bese.
. . . . . . . . . . . . .
Mjerimi s'ka gëzim, por ka vetëm dhimba,
dhimba paduruese që të bajnë të çmendesh,
që t'apin litarin të shkojsh fillë e të varesh
ose bahe fle e njërë paragrafesh.

Mjerimi s'do mëshire. Por do vetëm të drejtë!
Mëshirë? Bijë bastarde e etenve dinakë,
të cilt në mënyrë pompoze posi farizejt
I bijnë lodertisë me ndjet dhelperak
tue ia lëshue lypsit një grosh të hollë në shplakë.

Mjerimi asht një njollë e pashleshme
në ballë të njerëzimit që kalon nepër shekuj.
Dhe kere njollë kurrë nuk asht e mundshme
ta shlyejnë paçavrat që zunë myk ndër
tempuj.

Dimri

Dhe vjeshta i shkoi 'flet?t e saj'
i v?rtit era, i perpjek
dimri si perandor kinez
ngjyr?n e verdh? kudo e ndjek.


Dhe k?to re qe tani vijn?
ndryshe nga ret? e gjertanishme
t? shkretat jan? pa vet?tima
porsi djerina te m?rzitshme.


Ve?se n?n to qyteti zien
me drita,zhurma dhe trafik
dhe flok?t e tymta t? uzinave
mbi supe i bien madh?risht.


Ja horizonti i bardh? i dimrit
p?rball? peisazhit q? leviz
harxhon t? fundmen vet?tim?
si reporteri t? fundit blic.
__________________________

Malli i Shqiperise

Me ka marre malli per Shqiperine tone.
Sonte,kur po kthehesha me trolejbuz,
Tymi i cigarit "Partizani"qe pinte dikush
Dridhej kalteronte,bente spirale,
Sikur te fshehta me thosh ne gjuhen e shqipetareve
Mua bashkatdhetarit.

Te shkoj dua mbremjes ne rruget e Tiranes,
Ku kam bere dikur ndonje marrezi,
Dhe ne rruget ku skam bere asnje marrezi.
Me njohin ato porta te vjetra te drunjta,
Inatin akoma do ma mbajne,
Koken do ma tundin,
Por une s'do ta marr per keq,
Se malli me ka marre.
Dhe t'eci rrugicave plot gjethe te thara,
Gjethe te thara,gjethe vjeshte,
Per te cilat krahasimet gjenden aq lehte.

Me ka marre malli per Shqiperine tone;
Per ate qiell te madh,te gjere e te thelle,
Per vrapin e kalter te dallgeve adriatike,
Per rete qe ne muzg si keshtjella digjen,
Per alpet flokebardha e mjekergjelbra,
Per netet e neilonta,qe nga flladet fergellojne,
Per mjegullat qe si indiane te kuq muzgjeve
shtegtojne

Per lokomotivat dhe kuajt,
Qe te djersitur avullojne e hungerojne,
Per qiparisat,kopete dhe varret
Malli me ka marre.
Malli me ka marre,
Per shqipetaret.

Me ka marre malli dhe se shpejti vi atje,
Duke fluturuar mbi mjegullat,si mbi deshira.
Sa i larget,aq edhe i dashur je,atdhe.
Aerodromi do te dridhet nga uturima,
Mjegulla do te rrije pezull mbi humnera.
Ata qe shpiken shpejtesine reaktive
Larg atdheut sigurisht do kene qene ndonjehere.
_______________________________________

Edhe kur kujtesa ime e lodhur
Ashtu si ato tramvajet e pasmesnates
Vetem ne stacionet kryesore do te ndaloje,
Une ty s'do te harroj.