Në dashuri është mbret ai që dashuron më së shumti.
Helvecinsi


Dashuria që mund të vdesë nuk ka qenë dashuri.
Auerbahu


Engjejt e quajnë gëzim i qiellit, djajtë e quajnë vuajtje e skëterrës, njerëzit e quajnë dashuri.
Hajne


Turpi është mëkat i madh kundër dashurisë.
Fransi


Dashuria është epshi më pëshpëritës.
Uilsoni


Në luftë është si në dashuri: për të përfunduar duhet t'i shihet fundi.
Haksli


Dashuria është e verbër, miqësia përpiqet të mos shohë asgjë.
Bismarku


Ata që vdesin duke dashuruar mbesin shehitë.
Muhameti


Të jesh i dashuruar në vetvete, është idilë që zgjat tërë jetën.
Uajldi


Dashuria është si lufta: fillon lehtë, por mbaron vështirë.
Menkeni



Shumë njerëz që gjatë tërë jetës kanë dashuruar mund të flasin më pak mbi dashurinë, se sa fëmija i cili e ka humbur qenin para një dite.
Uajlderi


Jeni të përshëndetur gjithë ju që dashuroni! Mallkuar qofshin ata që asnjëherë nuk kanë pasur dashuri; më shumë mallkuar ata që ua pengojnë dashurinë të tjerëve.
Shënim pompejan


Dashurojmë, sepse dobësitë i kemi të njëjta
Suifti


Dashuria është ethe: ajo lind dhe zhduket, kurse dëshira e njeriut para saj nuk ka kurrfarë hise.
Stendali


Në dashuri si dhe në luftë, e drejta gjithmonë është në anën e të fortit, andaj femra që dashurojmë gjith-monë do të ketë të drejtë.
Myse


Sqarimi i dashurisë është shkatërrimi i dashurisë.
S.Bernardi


Dashuria është si fati: nuk do që të vrapohet pas saj.
Gotje


Më mirë të mos kesh fare, se sa ta humbësh dashurinë.
Hebeli


Nuk është i dashuruar ai që nuk dashuron gjithmonë.
Euripidi


Kush do drurin i do edhe degët e tij.
Molieri


Në dashuri, edhe shumë është pak.
Bomarshe


Biseda më interesante e dashnorëve është kur heshtin.
Furnie


Dashuria është sëmundje e rëndë e shpirtit.
Platoni


Në dashuri nuk ka shaka. Shumica fillojnë të shtiren se janë të dashuruar, që pastaj të jenë vërtetë të dëmtuar.
Dosi


Të mos jesh asgjë dhe të mos duash asgjë, është njësoj.
Fojerbahu


Të gjithë ne jemi rezultat i dashurisë dhe i dalldisë.
Bajroni


Gjuha e dashurisë ështënë sy.
Fleçeri


Dashuria është dobësia më fisnike e mendjes.
Drajdeni


Tragjedia e secilës dashuri është zemërgjerësia.
Momi


Për dashuri, jo për urrejtje unë jam lindur.
Sofokliu


Lufta më e madhe e jetës sonë është dashuria.
Zilahi


S'ka dashuri zjarrin e të cilës nuk e shuan martesa.
P.Vasa


Të martohesh do të thotë t'i dyfishosh përgjegjësitë dhe të humbasësh gjysmën e të drejtave.
Shopenhaueri


Martesa është shkencë.
Balzaku


Njeriu gjithmonë ka dhe mund të bëjë punë më të rëndësishme se sa të martohet.
Niçe


Të ndershmit martohen shpejt, të mençurit kurrë.
Servantesi


Njeriu martohet pse nuk gjykon, pastaj shkurorëzohet pse ka durim dhe në fund martohet sërish pse harron.
Salakru


Martesa vjen pas dashurisë, mu si tymi pas zjarrit.
Shamfori


Martesa; Kështu quaj dëshirën e dyshes që dëshirojnë të shndërrohen në një, por do të bëhen më shumë se dy.
Niçe


Lidhja martesore është shkollë e lartë altruiste.
Balzaku


Mosha ideale e mashkullit për martesë është rreth moshës nëntëdhjetë vjeçare, dy minuta para vdekjes.
Sinatra


Martesa ka probleme të shumta, por jeta e vetmuar nuk ka kurrfarë kënaqësie.
Xkonsoni


Martesa është varr i dashurisë, e gruaja kryqi mbi të.
Safiri


Nuk ka njeri më komik se filozofi i martuar.
Niçe


Martesa e lumtur edhe sot përbëhet prej treshes: burrit, gruas dhe televizorit.
Buhvaldi


Martesa e dështuar është kur gruaja kalon aq kohë në kuzhinë sa ç'ka kaluar para pasqyrës para fejesës.
Tuholski


Mosmarrëveshjet në martesë më së shpeshti fillojnë kur gruaja flet shumë, e burri dëgjon pak.
Tuvimi


Shumë martesa janë dënime me vdekje, ekzekutimet zgjasin me vite.
Strindbergu


Bashkëshortët jetojnë më gjatë se të vetmuarit. Mirëpo, për ata kjo është dënim.
Houpi


Martesa është shkolla më e mirë e rendit, e mirësisë, e njerëzisë.
Mirabo


Martesa është fushëbeteja ku mbaron liria personale.
Bekoni


Ekziston vetëm një zgjidhje për martesën pa dashuri: kjo është dashuria pa martesë.
Hiçkoku


Martesa i ngjan vdekjes, sepse shumë njerëz arrijnë të përgatitur.
Tomaseu


Sido që të jetë, martohuni. Nëse merrni grua të mirë do të jeni të lumtur, nëse merrni grua të keqe, do të bëheni filozof.
Sokrati


Ai që ende s'është martuar, ende s'ka bërë ndonjë ga-bim të madh.
Ginisi


Martesa pa fëmijë është si dita pa diell.
Latine


Martesa është përpjekje që t'i zgjidhim problemet së bashku, probleme që, po të ishim vetëm, kurrë nuk do t'i kishim.
Sagani



Nuk ka rëndësi me kë martohet njeriu, sepse është e sigurt se mëngjesin e ardhshëm do ta kuptojë që ai ka qenë dikush tjetër.
Rogjersi


Martesa shkon urtë e butë si vallja, plot shfaqje pleqërishte; pastaj vjen pendimi me këmbë të shtrembëra, që shkon përherë e më shpejt derisa zbret në fund të varrit.
Shekspiri


Martesa e bërë në sajë të kuptueshmërisë shpeshherë është më e suksesshme, se sa ajo e krijuar në sajë të dashurisë.
Bekoni


Martesë e mirë do të ishte ajo midis burrit të shurdhër dhe gruas së verbër.
Montenji


Martesa nuk është gjë tjetër veçse një krijesë e çuditshme për të nxirë jetën e njeriut.
Tolstoi


Në martesën fatlume njeriu do mësuar se s'është më i lirë, por edhe nuk guxon të mësohet se është i martuar.
Laubi


Sidoqoftë, më mirë të jesh i martuar se i vdekur.
Molieri


Dashuria është tërë ajo që pas martesës mbetet pendesë.
Tueni


Martesa është ferr dhe parajsë.
Gjermane



Puthja i ka gdhendur buzët.
Xoxa

Puthjet janë lajmëtaret e zemrës.
Midëltoni


Momenti më i bukur në dashuri, qe vërtetë na deh, është hyrja: puthja.
Zheraldi


Duhet ditur se puthja e parë nuk jepet me buzë por me sy.
T.Bernardi


Puthjet për gratë janë si gotat e verës për ne: një pastaj edhe një, derisa nuk shtrihemi.
Linderi


Kur puthja flet shumë, atëhere sigurisht nuk punohet për botimin e parë.
Houpi


Të puthësh është si të pish ujë deti. Sa më shumë të pish aq më shumë ndien nevojë.
Firdusi


Kam puthur dhe kam pirë, gruan dhe cigaren e parë, të njëjtën ditë; prej atëhere s'kam pasur kohë kurrë më për cigare.
Toskanini


Oshëtima e puthjes nuk është aq e vrullshme si e topave, por vrulli i saj zgjat më shumë.
Holmsi


Njerëzit puthen që të mos grinden.
Sartri


Urrejtja dëmton shëndetin.
Dekarti


Mendojmë se jemi të pastër, ngase urrejmë atë që nuk e dëshirojmë.
Jursenari


Vetëm dashurohet dhe urrehet pa arsye.
Renardi


Kur urrehet deri në moshën dyzet vjeçare, urrehet përgjithmonë.
Konfuçi


Urrejtja është e shkurtër, kurse dashuria e pakufishme.
Mistrali


Njerëzit gjithmonë urrejnë më së shumti atë që më së tepërmi e lakmojnë.
Menkeni


Ashpërsia lind frikën, por vrazhdësia lind urrejtjen.
Bekoni


Luftën e ka krijuar natyra, urrejtjen e ka gjetur njeriu.
Çapeku


Xhelozia ushqehet me dyshim: ajo shndërrohet në çmendi ose zhduket fare në çastin kur nga dyshimi kalon në siguri.
Morrisi


Aty ku ka dashuri, aty ka xhelozi.
Shekspiri


Xhelozia lind çdoherë me dashurinë, mirëpo jo çdoherë vdes me të.
Shopenhaueri


Vetëm qentë dashurojnë pa xhelozi.
Gorki


Zëri i xhelozisë është zëri i natyrës, kërkon monogaminë.
Xhoberti


Zemra bën gjithçka.
Molieri


Asgjë nuk eshtë më e ëmbël dhe më e fortë se zemra.
Lihternbergu


Ç'është zemra? Gjë e rëndomtë: shëndet i mirë dhe kujtime të këqija.
Heminguei


Mendimet e mëdha vinë nga zemra.
Vovennargu



Arsyeja nuk më ka mësuar për asgje: gjithë ç'di më ka dhënë, më ka zbuluar zemrën.
Tolstoi


Kush do ta kuptojë zemrën e tjetërkujt, duhet nisur nga vetja.
Gjermane


Ajo që nuk vjen nga zemra, nuk hyn dot në zemër.
Turke


Fitorja më e bukur është të fitosh zemrën tënde.
La Fonteni


Zemra më e pasur është ajo që as nuk blihet as nuk shitet, por vetëm dhurohet.
Bernardi

Po deshe të hakmerresh kundër një gruaje, lëvdo në sytë e saj një grua tjetër.
Frashëri


Femra është mbretëreshë e botës, por skllave e dëshirave.
Balzaku


Kërko femrën që të pëlqen ty, e jo të tjerëve.
Rumune


Ekzistojnë vetëm dy lloje femrash: ato që flasin gjithmonë dhe ato që nuk heshtin kurrë.
Uajldi


Te femra gjithçka është zemër, bile edhe koka.
Rihteri


S'ka njeri që gruas së vet i duket i mençur.
A.Dode


T'ia besosh fshehtësinë gruas është njësoj si t'i fshehësh të hollat nën xham.
Publie Sir


Topat në luftë e femrat në shtëpi gjithmonë thonë fjalën e fundit.
DeGoli


Ata që gjithmonë flasin mirë për femrat, nuk i njohin mirë. Ata që gjithmonë flasin keq për ato, nuk i njohin fare.
Lebruni


Femrat klithin kur e shohin miun, ndërsa qeshin kur shohin ujkun.
Montenji


Kur është fjala për femra, gjëja më e rrezikshme është se s'mund të jetohet me to, por as pa ato.
Bajroni


Ajo që na tërheq te femra, rrallë edhe na lidh me të.
Kolinsi


Gratë duhet të jenë të dashuruara, në qoftë se duan të mbesin të bukura.
Bajeri


Asnjë grua, që kur ekziston bota, nuk është martuar në heshtje.
Konfuçi


Po të kishim pritur të takojmë gruan ideale, do të kishim kaluar tërë shekullin në pritje.
Pitigrili


Heshtja është ari i vetëm që kanë femrat.
Volteri


Ekziston vetëm një mënyrë që të duhen shumë gra: nga të gjitha të dashurosh vetëm një.
Deveji


Gruaja duhet të jetë lodër, e pastër dhe e lëmuar si guri i çmuar, e ndriçuar me të gjitha virtytet e një bote që ende nuk është këtu.
Niçe


Heshtja dhe modestia janë stolia më e bukur e gruas.
Euripidi


Gruaja është dërdëllisëse dhe gënjeshtare.
Taso


Nuk ka grua që me kohë nuk do të lëshojë pe.
Lili


Femra që dashuron, nuk plaket shpejt.
Gorki


E metë themelore e personalitetit të gruas është mungesa e ndjenjës për drejtësi.
Shopenhatteri


Në mes të po-së dhe jo-së së gruas unë nuk do të guxoja të ngulja as gjilpërën.
Servantesi




Eshtë rrezik i madh të takosh femrën që të kupton plotësisht. Kjo gjithnjë përfundon me martesë.
Uajldi


Femrat nuk ta falin mossuksesin.
Çehovi


Kur flisni me femrën, dëgjoni para së gjithash se ç'ju thotë me sy.
Brezhina


Ai që nuk beson në femrën e vet të vërtetë, këtë e bën nga dyftyrësia.
Fildi


Duhet të ruhemi nga gratë engjëllesha, sepse njeriu në fund gjithmonë martohet me ato dhe shkon drejt e në ferr.
Moriaku


Askush s'flet ashtu si gruaja, gjëra njëkohësisht të çiltërta dhe të thella.
Hygo


Fija e flokut të një gruaje ka më shumë fuqi se gjashtë kuaj.
Shqipe


Gratë asnjëherë nuk e vërejnë atë që ne bëjmë për ato: përherë dallojnë atë që nuk e bëjmë.
Kurtleni


Sikur natyra të kishte krijuar ashtu si e bën moda, femra nuk do të ishte e lumtur.
Lespinase


Vajzat dhe gotat gjithnjë janë në rrezik.
Nesini


Femrës i plaket së pari fytyra,e pastaj zemra.
Mazhuraniqi


Femra e ndershme nuk mund ta pranojë gabimin që nuk e ka bërë.
Gitri


Të gjitha gratë janë gjakpirëse.
Petronie


Gruaja është si qyteti: për ta pushtuar është shumë lehtë, për ta ruajtur është shumë vështirë.
Berto


Stili ka një gjini, gruaja njihet me një fjalë.
Marivo


Ka gra që nuk duan t'u shkaktojnë vuajtje shumë burrave përnjëherë dhe dëshirojnë që këtë t'ia bëjnë vetëm njërit: ato janë gra besnike.
Kapi


Gratë nuk zbukurohen aq shumë për meshkujt, sa kundër grave.
Goldoni


Gruaja e mençur lejon burrin të bëjë atë që i pëlqen asaj.
Ulmani


Gruaja është enigmë, qëllimi i saj është fëmija.
Niçe


Askush nuk e njeh më mirë njeriun se sa gruaja, e clia nuk e do më.
Preveri


Gruaja mbetet pa fjalë vetëm kur puth.
O'Henri


Femra është në gjendje që nga asgjëja të bëjë tri gjëra: kapelën, sallatën dhe skenën bashkëshortore.
Tueni


Femrat mendojnë si mbretërit, se të gjithë u kemi borxh.
Balzaku


Nuk është e rendësishme çfarë thonë gratë, e rendësishme është çfarë heshtin.
Rilke


Vetëm e dhëna se gruaja ma zgjati dorën është epokë në jetën time.
Dostojevski


Merrnie gruan, e cila nuk beson atë që dashuron.
Valeri


Gratë janë paradoksi më i madh në jetën time. Vetëm atëherë kur më largohen, më bëhen miq të mirë.
Runi

Ja disa Fjale te Urta nga Nastradin Hoxha !

NASTRADINI DHE FËMIJËT

Kahdo shkonte Nastradin Hoxha, fëmijët i shkonin pas, e tallnin, luanin me të, e qortonin si askë tjetër në botë. Njëherë një i rritur e qortoi Nastradinin:

— More Nastradin! Po ty fëmijët nuk të frikohen fare?

—As unë nuk frikohem prej tyre! — ia bëri Nastradini trim.

QË TË MOS E DI UNË

Nastradini njëherë u hidhërua shumë në gomarin e vet të padëgjueshëm dhe urdhëroi të birin:

— Ketij gomari mos i jep të hajë, as të pijë! Le të ngordhë ky, sa më parë!

Kur dolën jashtë ahurit, Nastradini i pëshpëriti të birit:

— Unë thashë ashtu që ta tremb gomarin, që mos të më hidhërojë tash e tutje. Po ti jepi ujë e ushqim si zakonisht, por të mos e di unë këtë gjë!

SI SHKOJNË DITËT KËTU?

Nastradini arriti për herë të parë në Vuçitërnë dhe derisa po shikonte me interesim, iu afrua një i panjohur dhe e pyeti:

— A s'më thua hoxhë, ç'ditë është sot, këtu? Nastradini iu përgjigj:

— Mik i dashur, nuk jam nga këtu. Për herë të parë jam në këtë sheher, kështu që ende nuk e di si shkojnë ditët e javës këtu. Më mirë pyetë di-kënd nga vendësit!

NË ROL TË KËNDESIT

U ngrit Nastradini në mesnatë, doli jashtë e nisi të këndonte si këndes. Fqinjët që e dëgjuan, e pyetën ç'po ngjet me të, ndërsa ai u përgjigj:

— Paj, nesër kam shumë punë dhe do të dëshiroja të agojë dita e re sa më parë!

KUSH ËSHTË MË I VJETËR

E pyetën Nastradinin:

— Cili jeni më i vjetër? Ti apo vëllai yt?

— Sivjet, unë jam për një vit më i vjetër se ai, po në vitin e ardhshëm do të jemi moshatarë unë e vëllai!

NUK TË DON TY, NËNË!

Një lypës trokiti në derën e Nastradinit. Kërkonte bukë ai. Nastradini ngau te e ëma që ishte brenda dhe i tregoi. Nëna tha:

— Biro, i thuaj lypsit: nuk është nëna këtu! Nastradini iu përgjigj nënës:

— Po, ai nuk po të kërkon ty, por po kërkon bukë, nënë!

NJË ME NJË

Nastradini ecte rrugës pas gomarit për midis të Ferizajit, një ditë vape. Kishte hequr dollomanë dhe e kishte vënë mbi samar sepse bënte vapë. Dikushi për ta tallur Nastradinit, ia vodhi dollomanë. Nastradini e pyeti gomarin:
— Ku është dollomaja ime?
Por gomari nuk fliste. Atëherë Nastradini i hidhëruar ia hoqi gomarit samarin dhe e vuri në shpinë të vet duke thënë:
— Kur të ma kthesh dollomanë time, ta këthej samarin tënd!

A RRITET LITARI?

Babai e dërgoi Nastradinin në pazar që t'i blejë një litar:
— Më blej një litar! — i tha.
Nastradini shkoi dhe u kthye saora. Kur i jati e pyeti ae kishte blerë litarin, ai iu përgjigj:
— Jo, nuk e bleva; ti vërtetë më tregove gjatësinë e litarit por nuk më the për sa kohë mund të rritet litari aq sa e kërkon ti!

BËJ ÇKA E KAM NË MENDË!

Në një fshat të Gollakut Nastradini i mblodhi fshatarët dhe u tha:
— Ose më jepni ushqim, ose e bëj çka e kam në mend!
Fshatarët u trembën dhe i dhanë gjithë ç'patën. Kur u ngop Nastradini mirë e mirë, ata s'u du-ruan pa e pyetur ç'kishte pasur ndër mend t'i bënte fshatit. Ai tha:
— Kam pasur ndër mend të shkoj në fshatin tjetër — në Llap!

SI RUHET DERA E SHTËPISË?

Nëna e Nastradinit vajti dikah dhe porositi të birin ta ruante derën e shtëpisë. Nastradini ndenji gjatë në prag të derës, u merzit, nisi të luante me fëmijë dhe hajni e bëri atë që kishte pasur ndërmend. Kur u kthye nëna, e pa ç'kishte ngjarë dhe e pyeti të birin:
— Përse nuk e ke ruajtur derën e shtëpisë, Nastradin?
Nastradini u përgjigj:
— Po, besa, derën nuk e ka gjetur gjë e ligë, e ti nuk më the ta ruaj shtëpinë, po derën!

DUKE KËRKUAR GJUMIN

Në Shkup ishte e ndaluar të shëtisje rrugëve natën vonë. Jeniçerët silleshin rrugëve dhe merrnin masa kundër bredhësive. Një natë e zunë Nastradinin.
— Ç'bën kaq vonë që sillesh rrugëve? — e pyetën me hidhërim.
Nastradinit iu mor goja dhe mezi tha:
— Paj, rashë të flija, po e kisha lënë derën çelë dhe gjumi më kishte dalë jashtë, kështu që dola ta kërkoja!

KUSHTI I FITUAR

Njëherë Nastradini në lojë me fëmijë hasi një dru të lartë dhe u tha fëmijëve se do te hipte në majë, nëse ata ia paguajnë një gjysmë akçe (para e vjetër). Fëmijët mblodhën sa patën, bëne një gjysmë akçe dhe Nastradini pasi i rrasi paratë në xhep, tha:

— Sillmini shkallët!

— Me shkallë është lehtë dhe ne nuk jemi marrë vesh që të hypësh me shkallë, se me shkallë ia del gjithkush! — kundershtuan fëmijët.

— E, as të hip pa shkalle nuk jemi marrë vesh! — tha Nastradini dhe fitoi kushtin.

KOKA PA MISH

Babai i dha Nastradinit të vogël dy akçe për t'i blerë një kokë qengji sepse babait i hahej shumë. Ai doli, e bleu, por kur kthehej rrugës e hëngri tërë mishtë e kokës së qengjit. Para të jatit vuri vetëm rrashtën e thatë të qengjit.

— Ç'është kjo? — pyeti babai i hutuar. Është kokë qengji, baba! — tha Nastradini i vogël.

— Po ku i ka veshët? — pyeti ai.

— Kishte qenë e shurdhër! — tha Nastradini.

— Po sytë — pyeti baba sërish.

— E po, baba, kishte qenë qengj i verbër! — tha ai.

— Besa, as gjuhë nuk paska, biro! — u hutua babai.

— Qengji ka qenë mëmec, baba! — tha vogëlushi.

— Ama, as një grimë mish nuk e ka kjo kokë! — tha babai.

— E po, ka qenë një qingj i ligë, baba! — tha ai.

— Atëherë përse e bleve kështu këtë kokë qengji, — u hidhërua babai.

— E bleva, baba, sepse i kishte dhëmbët shumë të mirë. I sheh sa të mprehtë i ka? — ia bëri Nastradini dhe doli jashtë.

MË DHIMBSET ARA IME

Kau i huaj hyri në arë të Nastradinit. Nastradini më kot e ndoqi kaun me hu: as e zu, as e që-lloi. Po, pak më vonë, të njëjtin ka e pa të zënë në zgjedhë të fqinjit. Atëherë mori një thupër, u afrua dhe po e qëllon kaun.

— përse po e rrah kaun tim? — pyeti fqinji.

— Ti, hesht! E di kau vetë përse po e rrah! — tha Nastradini dhe vazhdoi ta qëllonte.

— Por, Nastradin, po më dhimbset kau! — ia bëri fqinji.

— Mua po më dhimbset ara ime! — tha Nastradini.

DUA UJË E JO DAJAK!

Hyri hajni në shtëpinë e Nastradinit. Familja e hetuan hajnin dhe i thanë Nastradinit që ta kap-te.Ai ngau pas hajnit, e hajni me vrap u hodh përkrye murit të oborrit. Nastradini mezi ia kapi opangën hajnit, por ajo ishte e ndyrë dhe ia përleu duart.

Babai i Nastradinit po afrohej nga pas me një stopërlak dhe kur e pa Nastradini, duke u frikuar se babai do ta rrahte këtë që i shpëtoi hajni nga duart, tha:

— Nuk më duhet dajaku, baba, po një shtambë me ujë që të pastrohem se jam bërë me baltë!

GOMARI ËSHTË KTHYER MBRAPSHT

Nastradini deshi t'i hypte gomarit një ditë, e ngreu këmbën dhe iu hodh në shpinë mbrapsht: me kokë nga bishti. Ata që ishin pranë, e panë dhe e pyetën:

— Po përse je kthyer mbrapsht, Nastradin?

— Jo unë, jo, po gomari është kthyer si nuk duhet! — tha Nastradini.

NËNA MË E RE SE I BIRI

Ishin mbledhur gratë në shtëpinë e Nastradinit dhe me nënën e tij bënin llafe, e herë pas herë e pyesnin shoqja-shoqen edhe për vjetët. Nëna e Nastradinit thoshte se ka shtatë-tetëmbëdhjetë vjet, edhe pse Nastradini i kishte mbushur të katërmbëdhjetat. Këtij më në fund nuk iu durua pa i thënë nënës:

— Ti nëna ime, vetëm edhe dy-tri vjet rri në këtë moshë që thua se je, të zë unë, e kur të bëjmë vjet njësoj, rritemi bashkërisht!

PESHQIT E MËDHENJ E DINË

Babai i Nastradinit kishte zënë tre peshq në Dri. Nëna i fërgoi, por vetëm më të voglin e solli në sofër për drekë. Dy më të mëdhmjtë i fshehu nën sofër. Kur u ulën, Nastradini i përshpëriti, diçka peshkut të fërguar që ishte në sofër.

— Çka po bën ashtu, Nastradin? — pyeti babai.

— Po e pyes këtë peshk kur është dita e kijametit! — tha ai.

— E po, çka po të thotë? — u hutua babai.

— Po më thotë: jam peshk i vogël unë, por pyeti ata dy peshqit e mëdhenj që i ka fshehur në-na nën sofër. Ata dinë më shumë se unë, tha Nastradini.

NASTRADINI DHE MBRETI

Mbreti, që shëtiste tebdil (i maskuar) e hasi Nastradinin e vogël derisa shkonte në shkollë dhe ia dha një lirë.

— Merre këtë lirë dhe blej sheqerka! — tha mbreti.

— Jo, nuk guxoj, se më rrah babai! — tha vcgëlushi.

— Por, ti thuaj se ta ka dhënë mbreti dhe ai nuk do të të rrahë, — tha mbreti.

— Nuk mund t'i them, se babai im e di se mbreti nuk e jep vetëm një lirë. E nëse ju ma mbushni strajcën me lira, baba im beson pastaj! — tha.

DIELLI APO HËNA?

Në mejtep, mësuesi pyeti nxënësit se a më i rëndësishëm është hëna apo dielli. Gjithkush u përgjigj në mënyrë të vet, por kryesisht nxënësit u pajtuan se më i rëndësishëm është dielli. Vetëm Nastradini u ngrit e tha:

— Jo, hëna është! Se dielli del ditën, kur shohim dhe as që mund ta shndërrojë ditën në natë mungesa e tij e bën edhe pa të. E hëna del natën, na bën dritë kur është terr!

QURANI I MENÇUR

Një ditë tregu Nastradini pa një zog të bukur e të vogël që shitej dhe blerësit ofronin shumë para. Pa e zgjatur më shumë, u kthye në shtëpi, mori quranin e doli në pazar. Por blerësit nuk i ofruan para sa kërkonte ai dhe ai tha:

— Po pak më parë, një zog shumë më i vogël se qurani im u shit për dymbëdhjetë duket!

— Por ai zog ishte papagall që di të flasë! — i thanë njerëzit që ishin grumbulluar rreth qura-nit të Nastradinit.

— E nëse ai zog di të flasë, qurani im di të mendojë në heshtje edhe më mirë se ai! — tha.

A MASHTROHET NASTRADINI?

Një mendimtar kishte dëgjuar shumë për Nastradin Hoxhën edhe erdhi për ta mashtruar në Prizren. Kur hyri në qytet e gjeti një njëri që ia kishte dhënë shpinën një muri dhe e mbante:

- po e kërkoj Nastradin Hoxhën, —tha i ardhuri. — Erdha të mashtroj!

— Shumë mirë, — tha Nastradini, — unë e njoh Nastradinin, po ma mbaj ti këtë mur të mos rrëzohet deri sa ta sjell Nastradinin, se e di ku gjendet ai.

Njeriu ia dha shpinën murit kotnasikoti e Nastradini shkoi në punë të vet.

MIELLI NË LITAR

Erdhi fqinji te Nastradini dhe ia kërkoi litarin në të cilin teren rrobat. Nastradini pasi hyri brenda, doli jashtë e tha:

— Besa, nuk mund ta jap se po ter miell në litar!

— E po si teret mielli në litar, Nastradin? — pyeti fqinji i hutuar.

— Or fqinji im i dashur, kur dikush nuk e ka ndërmend të ta huazoj litarin, ai bën çka të dojë me litarin!

PREJ MALLIT TË MADH

Para derës së Nastradinit përftoi qerrja e Nastradini që qëlloi lakuriq, edhe pse kishte dëshirë të hypi në qerre. Por qerrexhiu nuk e priti fare, e Nastradini doli vrap siq ishte, lakuriq. Po kur hyri në Rahovec, rreth tij u mblodhën njerëz dhe e pyetën përse kishte ardhur ashtu si ishte. Ai u përgjegj:

— More, aqë shumë më ka marrë malli për ju, saqë paskam harrua të vishem!

MISHI DHE MËLQIA

Nastradini bleu mëlqi po kur po ecte rrugës,. sorra ia rrëmbeu nga dora e fluturoi lart. Në atë çast një njeri që kishte blerë mish po vinte rrugës dhe Nastradini pa një pa dy ia rrëmbeu mishin njeriut e mori të ikte. Njeriu thirri në ndihmë:

— Mbajeni, se ma mori mishin tim!

— Mbajeni, se ma mori mëlqinë time, — bërtiste edhe Nastradini pas sorrës.

ÇORBA E VALËT

Gruaja e Nastradinit kishte zier qorbë për darkë dhe ajo e para e provoi, por çorba e valët dogji aq shumë saqë asaj i shkuan lotët atë çast. Nastradini kur e pa, e pyeti:

— Përse qan, mori? Është çorba e nxehtë?

— Nuk është, por qaj se më ka vdekur babai e ai e adhuronte shumë këtë çorbë!

Fill pastaj Nastradini mbushi lugën çorbë, por ajo e dogji edhe më shumë. Gruaja ia pa lotët:

— Përse qan ti, Nastradin? — e pyeti ajo.

— Qaj, sepse ty të ka vdekur babai, të ka, vdekur nëna, e nuk ke vdekur edhe ti me ta! — ia bëri ai, me gojë të përvluar.

SHKALLËT SHITEN GJITHKUND

Nastradinin e mori malli për pemë, mori shkallët, iu afrua pemës së fqinjit dhe hipi lart. Fqinji e kishte shikuar gjithnjë dhe doli, iu afrua dhe e pyeti:

— Çka kërkon këtu, Nastradin? Çka po bën? Nastradini u zu ngushtë:

— Paj, po shes shkallë, or ti! — tha.

— Po a këtu shiten shkallët? — pyeti fqinji i hidhëruar.

— Or budalla, po a nuk e ke ditur se shkallët mund të shiten kudo?!

IA NDIEN ERËN

Nastradini po mendonte në varfëri të vet: të kisha njëzet akqe, do të bleja mish. Ta kisiha një vegësh, do të marrja hua dru te fqinji dhe çfarë çorbe do të kisha mbaruar, se... Po atë çast, në derë u duk fëmija i fqinjës me një enë në dorë.

— Çdo ti këtu? — pyeti Nastradini i hutuar.

— Po, nëna është e sëmurë dhe po i hahet çorba! — ia bëri ai.

— More, unë vetëm sa e mora me mend e prej nga ia ndjeu erën çorbës ajo? — pyeti Nas-tradini i mejtuar.

GOMARI DO KËNGË

Subashës i kishte humbur gomari dhe njerëzit e subashës u nisën ta kërkojnë. Nasitradinin e hasin në rrugë dhe e porositën nëse e sheh kund gomarin e subashës, t'i lajmërojë.

Nastradini vazhdoi rrugën duke kënduar. Njëri e hasi dhe kur mori vesh hallin e Nastradinit, tha:

— Po ti nuk je brengosur fare për gomarin e subashës? Edhe po këndon. — ia bëri njeriu.

— Pikërisiit gomari i huaj kërkohet me këngë! — tha Nastradini dhe vazhdoi më tutje.

BJERI FYLLIT TI

Nastradini përgatitej për Qabe. Para nisjes për haxhillëk, u mlblodhën ta përcillnin dhe secili e porosiste Nastradinin për diçka. Po aty qëlloi një fëmijë, që nxori një akçe, ia dha Nastradinit, duke e lutur që ti blejë një fyell në Qabe.

— E, djali i mirë, ti qysh tash luaja gishtërinjtë fyellit, e për këta të tjerët, shohim e bëjmë!

S'JAM BUDALLA POR JAM FËMIJË

Kur ishte i vogël, Nastradinin e dërgoi i jati në mulli, që të bluante drithin. Ia ngarkoi dy thasë drith gomarit dhe e nisi. Por kur u blua drithi i Nastradinit, mullisi e pa Nastradinin tek po merrte miell nga thesi i huaj dhe po i mbushte ende të vetët.

— Çka po bën? A mos je budalla? — u hidhërua mullisi.

Nastradini u përgjigj:

— Po të isha budalla, kisha nxjerrë miell nga thesi im dhe e kisha shtirë në të huajin, por jam fëmijë. A s'po sheh, a?

AMANETI I NASTRADINIT

U sëmur Nastradini dhe njerëzit i shkuan ta vizitojnë. Po ai ishte i sëmurë rëndë dhe ata e pye-tën në do t'u linte atyre ndonjë amanet.

— Po, e kam një amanet, — tha Nastradini. — Amanet po ua lë, që kur të vizitoni ndonjë të sëmurë si unë, mos rrini shumë!

MERRE EDHE TI NJË

Një njeri ia dha Nastradinit dhjetë pata për t'i ruajtur, por ai në mbrëmje i ktheu vetëm nëntë. Kështu nisi grindja. Njeriu që ia kishte dhënë patat, nuk dinte të numronte, ama e shihte se një mungon, dhe në fund u morën vesh t'i sjellin cthjetë njerëz, që secili të marrë nga një patë, e të shohin a janë në numër patat.

I sollën njerëzit dhe kur secili mori nga një patë, pronari ngeli pa të,

— A sheh, Nastradin? Nëntë janë, e nuk janë dhjetë! Unë nuk kam patë fare? — tha pronari.

— E po kush të ka faj që nuk e more edhe ti një kur ishin në tubë? — tha Nastradini.

LOPËS MOS I SHIKO NË QITAP

Kadiu e pagoi Nastradinin *** t'ia ruante lopët. Po Nastradini bashkë me lopët e kadiut e merr-te edhe një lopë të veten që kishte. Dhe ngjau që pikërisht lopa e Nastradinit ta shpërthente lopën e kadiut, dhe vaj halli për Nastradinin. Nastradini ngarendi te kadiu e tha:

— Kadi i nderuar, lopa jote e shpërtheu lopën time!

— Po ç'të bëj unë? Për hajvanë nuk ka gjyq as ligj! — tha kadiu.

— Ama, ç'po flas edhe unë? Po lopa ime e ka shpërthyer lopën tënde, kadi! — tha Nastradini.

— E, he... prit njëherë të shikoj në qitap, Nastradin! — ia bëri kadiu.

— E jo! Pasi lopës sime nuk i shikove në qitap, nuk do t'i shikosh as tëndës! — tha Nastradini.

SHTËPIA NË RROTË

Nastradini ndërtoi një shtëpi të vogël sa të ketë kulm mbi kokë. Por të parët që erdhën, i thanë se derën është dashur ta linte në lindje dhe jo në perëndim. Sa shkuan ata, ky e mbylli derën në perëndim dhe hapi derë në lindje. Erdhi pala tjetër dhe i thanë:

— Ahu, përse rrak e ke lënë derën në veri?

Shkuan ata, ky e mbylli derën në lindje dhe e hapi derën e re në veri.

— Përse nuk e ke lënë derën në jug? — e qortuan pala e tretë.

Nastradini i hidhëruar, ndërtoi katër rrotë, e vuri shtëpinë mbi to, dhe kah i thoshte kush — ia kthente derën ...

Ja keto Ishin disa Anektoda te Nastradin Hoxhes !

Ai që di më së shumti, beson më së paku
Italiane


Të dinë se e di atë që e dinë dhe se nuk e dine atë që nuk e dinë, ja ku qëndron dituria.
Lao Ce


Askush nuk e dëshmon më mirë mosdijen e vet se ai që nis të flasë para se të përfundojë fjalën tjetri.
Briani


Nuk është me rendësi që njeriu të dijë shumë gjëra, por të dijë t'i shfrytëzojë të dobishmet.
Tenisoni


Vetëm i padishmi është armik i dijes.
Avercki


Kurrkush nuk di gjithçka, por është turp dhe e dëmshme të shtiret se di atë që nuk e di.
Tolstoi


Dituria është pasuri që fitohet me përvojë dhe synon vazhdimisht kah e përgjithshmja.
Gëte


Mos u angazho të dish çdo gjë, që të mos mbetesh gjysmak.
Demokriti


Dituria është helm që në doza të mëdha shëron, kurse në të vogla mbyt.
Menjuhini


Dituria nuk është asgjë tjetër veç një shkencë për fatin.
Ciceroni


I padituri është ai që nuk di sot ç'nuk kemi ditur dje.
Nestroji


Nuk jam budalla t'i di të gjitha.
Didro


Të dish shumë do të thotë të plakesh para kohe.
Ruse


Nuk është e lejuar të dihet gjithçka.
Latine


Duhet të mësosh shumë që të dish pak.
Monteskie


Dinakëria është çështje e instinktit, që e ka edhe dhelpra, kurse mençuria është cilësia më e lartë e njeriut.
Qosja


I mençuri është i liruar prej te.gjitha afekteve, mbasi nuk bije në hijen dhe fuqinë e tyre.
Aristoteli


Më mençuri është të lakohesh, sesa të thyhesh.
Fmnceze


Dinakëria është armë e malokut, kurse mençuria armë e njeriut të kulturuar.
Herakliti



Ai që është i mençur dhe i ditur flet vetëm atëherë, kur gjithë ata që janë rreth tij heshtin.
Saadi