Një botë e lagur, një kohe me lageshti me priste, kur unë u zgjova ne këtë mëngjes vjeshte.
Zbrita nga shtrati,dhe fillova te veshtroj përtej dritares,xhama dritaresh ku pikat a shiut rreshqisnin si rruaza te tejdukshme, pemë te lagura qe pikonin pikë pikë,rrugë te lagura, bari i lagur,çati te lagura ku shiu perplasej me rrembim dhe rreshqiste nga strehet duke bërë një zhurme te veçantë dhe nanuritese.
Jashte ishte komplet një botë e lagur.
Unë zbrita shkallet, dhe ne kuzhine me priste një mëngjes i ngrohte,buke e thekur,një kakao e ngrohte.
Pas mengjesit vendosa te dal ,dhe mora te vesh mushaman e shiut, cizme e mia qe shkelqenin, dhe dorezat e vogla,dhe kështu dola jashtë ne këtë botë te lagur ne çdo cep.
Fillova te eci bashke me njerëzitë, dhe kudo shikoja cizme dhe këpucë te lagura, pikat e shiut qe pikonin ne kapelen time,dhe qe andel rreshqisnin mbi mushamane duke përfunduar ne toke.
Shikoja makinat e lagura qe shkembeheshin me njera tjetrën, dhe fshirset e xhamave qe fshinin ujin nga xhamat.
Mua me pëlqen koha me shi,me pëlqen te vrapoj, ne pellgje me ujë duke ngritur cirkat e ujit përpjetë,"oh sa qejf kur bie shi"por brenda mushamase unë isha i thate duart e kembet e mijaishin te ngrohta,edhe floket nuk i kisha te lagura,pra kjo botë e lagur ishte jashtë mushamase time te shiut.
Kur u ktheva ne shtepi me priste një botë tjetër akoma me a ngrohte, me priste një ngrohtesi nene,një ngrohtesi babai,dhe ngrohtesia e oxhakut ne cep te dhomes ku digjeshin disa dru me një flakë te shendritshme, me priste një shtrat i ngrohte ne dhomen time dhe bota e lagur qëndronte dhe priste jashtë dritares.Pasi me dhuruan një puthje te ëmbël u gjenda ne shtratin tim, duke menduar me çudi për këtë botë te lagur dhe pyesjaveten se çfarë mengjsi me pret nesër dhe thash"NATEN E MIRE O BOTE E LAGUR DHE ME SHI"

Ishte 1 here një baba dhe kishte 3 vajza...Një ditë prej ditesh i shkon mendja ti pyese vajzat e tij sa e donin..-Pyet vajzen e madhe -Sa me do i thotë dhe ajo i përgjigjet - Sa mjalta dhe babai u gezua shumë..- Pyet te dytën dhe e dyta i përgjigjet - Sa sheqeri dhe përsëri babai u gezua.Tani i erdhi radha te tretes .Ajo Ulet afër babait te saj dhe me një ze te ëmbël iu pergjigj - Babi unë te dua sa kripa...Babai bëri një vështrim keqardhes se nuk i pëlqeu përgjigjja e vajzes dhe inatosur i tha - Qe sot e tutje ti nuk je vajza ime me - Ajo u largua e mërzitur dhe qe nga ajo ditë iku nga shtëpia pasi babai dhe motrat nuk e donin me..Mbas disa kohësh vajza gjen një djalë me te cilin dashurohet dhe martohet .Ditën e dasmes fton dhe Motrat dhe Babain e saj.. Kishte shumë te ftuar dhe sherbetore dhe guzhiniere .Vajza vete ne guzhine dhe u thotë guzhinierve ..- Për babain tim do gatuaj unë.Ashtu u tha ashtu u be. Vajza pergatit të gjitha pjatat njelloj si te tjerët por vetëm ne gjërat e pergatitura nuk hedh Kripe.. Vete dhe i sherben Babait te saj...Koha kalonte .Të gjithë hanin me kenaqesi vetëm babai rrinte dhe shikonte te tjerët . Therret njerin nga guzhinieret dhe e pyet kush i ka përgatitur ushqimet dhe ai i bën me dorë nga vajza e tij.. Pastaj I drejtohet vajzes dhe e pyet.. Bijee dashtur pse nuk u ke hedhur kripe ushqimeve..Vajza me një buzeqeshje te ëmbël i thotë - Baba te kujtohet kur me pyete sa me do dhe unë të thashë sa kripa dhe ti me perzure nga shpia ,sepse nuk e doje kripen prandaj dhe unë nuk u hodha kripe ushqimeve sepse ti nuk e doje kripen baba.Babai ul koken dhe largohet i mërzitur pafolur asnjë fjale,sepse e kuptoi qe kishte bërë gabim .Nuk më kujtohet me se ka kohe qe nuk e kam dëgjuar. Kaq besoj se kuptimin ja nxjerrni vete ju.. Kjo është një nga përrallat kur ma tregonte babi kur isha e vogël qe dhe sot e kësaj ditë më kujtohet dhe më ka ngelur ne mendje dhe qe vlen si mësim jo vetëm për mua por për te gjithë. Rilexohemi heren tjetër kur te më kujtohet noj tjetër megjth i paski treguar ato qe di unë. buzeqeshje

Fati i plakut
Na ishte një here një plak i varfer, por shumë i varfer ama. Ai jetonte ne breg
te lumit bashke me plaken e teij grindavece dhe shpirtkeqe. Jetonin te dy ne
skamje dhe ne mjerim te plotë. Plaku zinte ndonjë cirua ne lume dhe plaka e
gatuante. Një ditë dimri plaku ndenji aty me ore te tera, por nuk zuri gjë.
Ishte ftohte. Ai donte te kthehej ne shtepi, por kur kujtonte plaken rrinte
aty me shprese se mund te kapte diçka. Dhe me në fund fija e vjetër e
filispanjes u lekund dhe plaku nxitoi ta terhiqte. Kur c'te shihte? Një cirua
i vogël, fare i vogël vazhdonte te perpelitej ne majen e grepit. Plaku e mori
ne dorë. Cironka kishte ca vezullime te arta. Plaku hapi torben e tij te
vjetër dhe...
-Të lutem, me hidh përsëri ne lume!
Plaku u habit.
-Kush foli?- Tha.
-Të lutem me hidh ne lume,- tha cironka- dhe unë do të te realizoj çdo
dëshirë qe të kesh.
Plaku i shkrete ishte zemermire. Ai e kuptoi se as ai e as plaka e tij
s'ngopeshin dot me një cironke aq te vogël dhe e hodhi ne lume. Ne çast,
cironka doli nga uji dhe i tha:
-Me thuaj një dëshirë!
-Të kisha një torbe me cironj...
Pa mbaruar plaku fjalën, torba me cironj i erdhi pranë. Plaku i mori dhe u
nis ne shtepi. Ne fillim plaka e shau, por pastaj natyrisht u kenaq. Plaku se
mbajti dot te fshehten (Ah, këta pleqte e mirë!) dhe ja tregoi gjithë
historinë...Plaka lakmitare i tha:
-Pse nuk i the qe cironjte te ishin te tiganisur? Shko, thuaji!
Plaku i shkrete shkoi nëpër te ftohte, e thirri cironken dhe ja tha dëshirën.
Kur shkoi në shtepi, plaka kishte përfunduar gjysmen e cironkave...Por kjo
s'ishte asgjë.
Sa here qe plakes i kujtohej ndonjë gjë ajo dërgonte plakun t'ia thoshte këtë
dëshirë cironkes. Dhe plaku (Ah, i shkreti plak!...) shkonte ne lume dhe
therriste cironken. Dhe cironka bënte realitet dëshirën e plakes. Kështu
pleqte u bene zengjine. Ata kishin shtepi te mirë, kuaj, hyzmeqare...Çdo gjë,
çdo gjë. Aq sa plaka s'kishte me cafre te kërkonte dhe një ditë e urdhëroi
plakun:
- Shko merre cironken tënde te qelbur dhe sille këtu!
Plakut te shkrete i therri ne zemër dhe cale-cale u nis e shkoi në anë te
lumit dhe i thirri cironkes.
Ajo doli ne çast mbi ujë. Cironka ishte e arte. Edhe zemren e kishte te arte.
-Me thuaj një dëshirë!- i tha ajo plakut si gjithmonë.
-Plaka më tha...- Plaku u gelltit.- se ti duhet të vish me mua tani.
Pra...plaka do qe ti ta lesh lumin dhe të vish me mua...
Cironka e vogël heshti. Heshti disa çaste dhe pafolur fare u krrodh thelle ne
ujrat e turbullta te lumit për të mos dalë me kurrë.

Plaku u kthye ne shtepi..shtëpia s'ishte me. Ne vend te saj gjeti kasollen,
plaken e tij te keqe dhe te njeten varferi te dikurshme. Ndoshta kishte
kërkuar shumë...

Djali ne Rrugë :
Na Ishte Njeher nje djal qe hante nje kacore buke ne mes te rruges po ne ate rruge kaloi nje burre e pa djalin se po han buk ne rruge dhe nuk reagoi diten e dyte perseri e njejta buri perseri nuk reagoi diten e tret buri vinte me nje najllon me embëlsira te ndryshme dhe i tha djali : Meri Keta Embelsira Dhe Shko ne Shtepi Ha sepse perndryshe nuk ti jap dot…
djali u habit dhe e pyeti:
Pse Me Japesh Keta Embelsira Dhe Pse Te Shkoj Ne Shtepi Ti Ngre ?
Buri Ia Ktheu:
Keto Gjera Ti Jap Me Qellim Qe Te Kesh Per Te Ngrene Dicka Me Te Kendshme Dhe Te THem Te Shkosh Ne shtepi sepse me at tregon se ke sjellje dhe han buken ne sofer aty ku duhet e jo neper rruget e lagjes……Djali kujtohej dhe i tha burit faleminderit shume zotri..
I Mori gjerat dhe iku ne shtepi dhe i tregoi babait te vet se cka i kishte thene buri babai i tij e perqafoj dhe i tha : Te Ka Thene mire biri im……Prej asaj dite ai djal me hante buken regullisht dhe jo neper rruge…

Çakmaku :

Canten ne shpine, shpaten ngjeshur ne brez, nje ushtar ecte rruges se madhe:
nje , dy!nje!dy! Kishte qene ne lufte dhe tani kthehej ne shtepi. Udhes takoi nje magjistare plake. Oh ajo ishte e shemtuar, buza poshtme i varej mbi kraharor!
-Mirembrema, ushtar!-tha ajo,-sa shpate te bukur qe paske! Sa e madhe qenka canta jote! Ti me dukesh ushtar i vertete; keshtu qe po te jap para sa te duash.
-Faleminderit, o plake!-u pergjigj ushtari.
-E shikon ate pemen e madhe? - vazhdoi magjistarja duke i treguar me gisht nje peme aty prane;-ajo eshte krej bosh perbrenda; hip siper , do shohesh nje vrime te madhe ; nga kjo vrime rreshqet gjer ne fund te pemes. Po ta lidh trupin me nje litar , qe kur te me therresesh , te te ngre perseri.
-C’do te bej ne fund te pemes?-pyeti ushtari.
-Do kerkosh para. Sapo te arrish ne fund te pemes, do te gjendesh ne nje korridor te madh te ndricuar mire pasi atje ka mbi 100 llamba. Do te shohesh tre porta, mund t’i hapesh, celesat jane bravat. Po hyre ne dhomen e pare, do te shohesh , ne mes te dyshemese, nje arke te madhe me nje qen persiper. Syte e ketij qeni jane aq te medhenj sa nje filxhan caji, po ti mos u habit. Po te jap mesallen time me kuti te kaltra. Ti do ta shtrosh ate ne dysheme:ec me guxim drejt qenit, kape , vere ne mesallen time; hape arken dhe merr aty sa grosh te duash. Te gjitha jane prej bakri; ne te pelqen me shume argjendi, hyr ne dhomen e dyte. Atje eshte ulur nje qen qe i ka syte me te medhenj sa nje gur mulliri: mos u habit, vere ne mesallen time dhe merr argjend sa te kesh qejf. Ne qofte se te pelqen floriri me shume edhe mund te kesh sa te duash, per kete mjaftonte hysh ne dhomen e trete. Mirepo qeni qe eshte ulur ne arke i ka syte me te medhenj sa nje kulle e madhe e rrumbullaket. Besome, nje qen i forte. Sidoqofte,ti mos u habit: vere mesallen time, ai nuk do te te beje asnje te keqe dhe merr nga arka sa flori te duash.
-S’me duket aspak keq,-tha ushtari; po ti cfare do qe te te jap, o magjistare plake? Mendoj se edhe ti duhet te kesh pjesen tende.
-Jo, une nuk dua asnje grosh; vetem te me sjellesh cakmakun e vjeter qe e ka lene atje gjyshja ime kur ishte per vizite heren e fundit.
-Mire. Shkoma litarin rreth trupit.
-Na, na edhe mesallen time me kuti te kaltra.
Ushtari hipi ne peme, rreshqiti nga vrima poshte dhe u gjend ashtu sic kishte thene magjistarja, ne nje korridor te madh, te ndricuar nga njeqind llamba.
Hapi porten e pare! Uf! Qeni qendronte I ulur dhe ia nguli syte e tij te medhenj sa filxhanet e cajit.
-Ti je nje djale I mbare, I tha ushtari duke e kapur ; e vuri ne mesallen e magjistares dhe mori aq grosh bakri sa I nxune xhepat. Pastaj e mbylli arken, e vuri perseri qenin persiper dhe iku ne dhome tjeter.Si qe e mundur! Atje qe...

Pune te mire Xoni king edhe Arbber Ju Uroj Suxes edhe ne Artikujt tjerr...

BOTA E MASKAVE

Ështe bërë bota
si laraska
krijon fytyra
me dy maska
një dje,
tjetër sot
nesër duket
si robot.

I dashurr I ZI

je kapur për flokesh nga islamogjeniteti yt e nuk po me tua asnjë fakt por vetëm demagogjira islamike e përralla nga bibla.

po ti shtroj dhe një here pyetjet e mia për prejardhjen, kristianitetin e Kastriotit e për aleancen e tij me mbretin serb.


Me sill një fakt (me referenca po jo serbe) për prejardhjen serbe te nenes se Kastriotit ?

Ku ka qenë Kastrioti ne luftën e fush-Kosovës 1389 ?

Beteja e Varnes ne 1444 ishte koalicion ballkanik apo aleancë serbe ?

Sa kisha ka ngritur ose ka rindertuar Kastrioti ?

Sa here është lutur zotit Kastrioti ?

Kur e ka patur aleancë me vatikanin Kastrioti ?

Pse nuk u kurorzua nga papa si mbret ?

Kur ka patur aleancë me venedikun ?

Pse luftoi kundër tyre ne 1447 kur kishte kur ishin aleate ?

Turp, turp, turp. Ato pak figura kombëtare qe i kemi (me pikatore) jo vetëm nuk nderohen por perdhosen nga Shqiptarët, apo te vetequajturit shqiptare inati qaj me lot inati Se shqiptar nuk është ai qe hedh balte ne një figure te tillë te kombit Shqiptar, dhe një figure qe e njeh edhe bota.
Jam totalisht me ato çfare thonë C.entau.r dhe cinik dhe nuk u duhet hequr pikë as presje.

Ndërsa ju dy arabeve (pasi nuk e besoj të jeni shqiptar), altruist dhe i zi, me sa duket nuk keni bërë ndonjëherë histori shqiptare. Gjithsesi sado injorante qe të jeni, prapë turp te keni qe flisni ne atë mënyrë për një figure te ndritur si Gjergj Kastrioti. Se edhe nëse nuk keni mësuar gjë në shkollë sigurisht qe keni dëgjuar për një figure si e Kastriotit.
Ju them vetëm një gjë, me mirë te shporreni nga Shqipëria ju dhe ata qe mendojnë si ju, shkoni ne arabi a turqi se ato vende janë për ju. Nuk meritoni as te shkelni ndonjëherë ne toke shqiptare.

P.s. Për stafin. Mos i fshini vetëm shkrimet e anti islamisteve, se nuk ka vetëm aty "ofendime" (nëse mund te quhen kështu). Sepse ma merr mendja është me keq te ofendohet kombi sesa një apo dy persona si këta dy tipat.

Do duhej qe për secilen Figure apo me mirë të themi Fytyre Kombëtare
te tregonim te vërtetën se cili ishte ai apo ajo.Këtë te vërtetë do
duhej ta dinim një here e mirë te gjithë ne qe i takojme kombit te
tij,dhe pastaj duke dijtur qartë te mirat dhe te metat e tij,ne këtë
rast te Gjergjit apo tjetrit të merremi vesh se si ta zbukurojme para
botës armike.Gjergji ishte një Fytyre historike Ballkanase dhe
evropiane,por ai s`ishte Shqiptar,sepse ne Kohen e meparme para lindjes
se tij,gjegjesisht para ardhjes se pushtuesve osmane ne Ballkan,nuk
njihej fare kombi shqiptar.At kohe Ballkanin e sundonin ortodokset
greke dhe sllave.Të tjerët ishin te pa identitet dhe thirreshin vetëm
ne baza fetare Katolik-Romak apo sllavogrek-ortodoks.Kombin shqiptar
për te parën here ne fjalorin politik evropian e futi Turqia osmane.E
bëri këtë,siç e kam shkruar x hera me pare,për qellime,jo humanitare te
saja por për perqarje dhe sundim me te lehtë te ballkanasve te
atehershem.Gjergji ne këtë prizme do duhej te shihej ashtu siç ishte ne
te vërtetë: një bir i një Ballkanasi (gjoja pasasadhes) i fiseve ilire
i cili ishte Romakizuar ne Katolik nga Vatikani,dhe si një bir i
Vojsaves sllave(Shkine)ortodokse!Pra Gjergji s`ishte fare shqiptar
pernga origjina e tij,nëse thirremi ne origjinen e babait te tij dhe te
nenes se tij si një Romako-sllav!E them si romakosllav sepse nuk dihet
fare se cila ishte gjuha e nenes se Gjon Kastriotit,ilire,italiane apo
sllave.Për Gjergjin dihet qe ka folur shkinishten me kompanine e tij te
ashtuquajturit ushtare qe e rrethonin.E tërë kjo ushtri dhe një
Skenderbeg shqiptar ishte një farse Turke kundrejt botës
dobiçiane(katolik-protestant-ortodoks)
Nuk është për tu nenvleresuar
fakti se ne këtë mes te këtyre tri rrymave te forta politiko-fetare
kombi ynë i sotëm shqiptar gjeti mundësinë te formohet dhe te
publikohet për botën e atehershme.Gjergj Kastrioti,pas shpalljes se
Kombit shqiptar nga Turqia me 1468,ai u be i kërkuar dhe i njohur për
botën dobiçiane.Atij iu leshuan pas pastaj tera shtetet e dobiçizmit qe
përmes tij te perpiqeshin ta spiunonin dhe dobesonin Turqine por nga
ana tjetër edhe kundër tij si shqiptar i posakrijuar dhe i publikuar te
ngrisin një bariere mospranimi dhe injorimi te identitetit te tij të ri
shqiptar!Dobiçizmi e perfitoi atë nga ana e tij si spiun dhe pastaj si
kundershtar te turkut por ai(dobiçizmi) hallin kryesor e pati qe kombin
e tij te saposhpallur nga Turqia ta anulonte duke ia mveshur
romakut,sllavit apo grekut.Dobiçizmi nuk dëshironte lejimin e krijimit
te kombeve të reja ne Ballkan,ne ballkanin qe ne kohën e karvaneve dhe
anijeve ishte qendra e botës!
Ata qe sot deshirojne te thirren ne
emrin e Gjergj Kastriotit,ata i bëjnë mirë dobiçizmit ortodoks.Sot
,duke mos mohuar vlerat e pjesërishme edhe te te tjerëve duhet te
ngriten lartë ata qe Kombin shqiptar e Pavaresuan dhe adresuan
gjeografikisht edhe si shtet qe e njohu edhe bota me pahir.Fytyrat
historike,duhet radhitur ne baze te te mirave qe i kanë sjellur Kombit
shqiptar e jo ne baze te vjetersise se tyre!Biles perrallave te vjetra
historike te cilat nuk mund te ekzaminohen dhe studjohen edhe
shkencerisht,nuk duhet besuar apo nëse duhet për shkaqe te shtytjes
politike aktuale atëherë me një rezerve te madhe!