Për ju do të rri të tretem,
Asnjë çikë të mos mbetem,
Të digjem e të qanj me lot,
Se dëshirën s'e duronj dot.

Unë zjarrit nuk i druhem
Dhe kurrë s'dua të shuhem,
Po të digjem me dëshirë,
Sa të munt t'u ndrinj më mirë.

Kur më shihni se jam tretur,
Mos pandehni se kam vdekur,
jam i gjall' e jam ndë jetë
jam në dritët të vërtetë.

Unë jam në shpirtin tuaj,
Mos më kini për të huaj,
M'është falurë durimi,
Andaj po digjem si trimi.

Se ma k'ënda t'u bënj mirë,
Të mos mbeti n'errësirë,
Jakëni rreth meje rrini,
Flisni, qeshni, hani, pini.

Dua ta djek trupn' e kretë
Për atë zotn' e vërtetë,
Me zjarr ta djek mushkërinë
E të tretem për njerinë.

Në bëhmi shokë me mua,
Në më doni si u dua,
Njëri-tjetërin në doni,
Të paudhë mos punoni.

Unë duke përvëluar,
Njerëzit i kam ndrituar,
Kam qënë mik me njerinë,
Andaj i di e më dinë.

Pa jam bërë shumë herë
Zjar e uj' e balt' e erë,
Jam një shkëndijë pej qielli
Dhe një drudhëzë pej dielli.

Edhe ndër qiej fluturonj,
Edhe brënda në det qëndronj,
Shumë herë fle në baltë,
Diku ndodhem dhe në mjaltë.