Kënga e gjyshes



Tregon gjyshja një herë,
na ishte seç na ishte,
na ish një herë një djalë,
si veten shokët kishte.

Dhe unë duke dëgjuar,
shikoj me sytv e mi,
një trim duke luftuar,
për fatet e lirise.

Refreni:

I ëmbël zëri i gjyshes,
kur ngjarjen më tregon,
e lehtë dorë e saj,
mbi krye më ledhaton.

I ëmbël zëri i gjyshes,
kur ngjarjen ma tregon,
e lehtë dorë e saj,
mbi krye më ledhaton.

Kur kthehem nga shëtitja



Kur kthehem nga shëtitja,
Me vete marr ca lule,
Në supe dhe në zemër,
plot zogj me vinë dhe ulen,

Do marr gjithmonë me vete,
Në fushë dhe në mal,
Aroma lulesh tinguj,
Dhe shokëve ua fal.

Do marr gjithmonë me vete,
Një dorë gjelbërim,
Për nënëzën e dashur,
Dhe për babain tim.

Festivali i kafsheve !



Nje mace, nje gomar, nje qen dhe nje kendez
njehere ne nje kohe, e ben me fjale
n´oborrin e shtepise, se lopes nje mengjes
te bejne nje festival

La La La...
sa bukur nje festival
sa mire, sa bukur nje festival.

I pari nis këngen, gjeli i shtëpisë
një këngë me rikiki këndon, këndon
nga fundi spektatorët filloi që ti çudisë
mbaroi me rikiki,
Sa mirë, sa bukur me rikiki....

Mjauuu mjauuu mjauuu
E Dyta na e nisi macja e shtepise
nje kenge te bukur miu gati s´qau
nga fundi spektatoret nisen ti cudise
mbaroi me mjau mjauuuu.

Koncertin e vazhdoi
qeni i shtepise
me nje kenge besnikerie
t´vjeter shume
nga fundi spektatoret
nisi ti trondise
mbaroi me hum-hum-hum

Hum-Hum
sa mire sa bukur
me Hum-Hum-Hum.

I fundit na kendoi
gomari i shtepise
nje kenge papregatitur
dosido nga fundi spektatoret
nisi ti merzise mbaroi me o i o.

Kënga e Vitit te Ri



Ja na erdhi Viti i Ri,
sa jam e gëzuar,
Porsi unë cdo fëmijë,
pret per ta festuar,

Bora zbardhi tej për tej,
fusha edhe male,
Viti i Ri do të na gjej',
me këngë e me valle.

E stolisa bredhin tim,
me lodra me yje,
era jashtë me tërbim,
le të fryjë në pyje,

plot dhurata përsëri,
do më sjellë mua,
babagjyshi i Vitit Të Ri,
oh sa fort të dua.

Një vit i Ri po vjen...

Një vit i ri po vjen sërish,
ti mike e dashur a e ndjen
siç e ndjej unë këndej largësive,
kohën´ si Erë´ që ikën e s`kthen!

Ja vit i vjetër po kalon,
si Hije e Hënës përmbi Dhe...
kur një faqe falë me dritë të zbehtë,
ndërsa tjetrën e err´ si një Re...

Çna mbet pa bërë në kohë të shkuar,
nga vit i vjetër´ çfarë harruam vallë ?
Sa herë u nisëm e dot nuk arritëm,
në ditët që shkuan, ku dot su pamë ?!

Ah´ mos u dëshpro moj mikja ime,
kështu është jeta, nuk e ndryshojmë dot;
„…dikush mbolli një rrënjë pemë Ulliri,
por kokrrat jo´ sja hëngri dot !“.

Ndaj gëzoje ditën´ ashtu siç të vijë,
orën dhe çastin ma gëzo të plotë,
se koha do sjellë gjithmonë vite të Ri,
ndërsa ne nuk festojmë përherë në këtë botë !

Do shkojmë një ditë´ nëpër radhët pa radhë...
Asgjë sdo të marrim me vehte´ dot,
të tëra këndej do ti lëmë...pa fjalë,
nëpër kohën që shëmb çdo gjë të fortë...!

Do ti lëmë miqtë e dashur, dhe miket do ti lëmë,
Do të lëmë të bukurat, çdo gjë do ta lëmë !
Çdo fjalë të ëmbël, çdo puthje të ndjeshme…
Sdo të na lëndojnë më brengat as shpifje e thashethem !

Vetëm një gjë´ do të jetojë përjetë;
*Kujtimi për të mirën´ që njeriu e krijon...
për dashurinë dhe paqen njerëzore...
për veprën që njeriun´ aq shumë e lartëson !* .

Por ti sonte gëzo atje larg´ pa mua,
siç gëzoj dhe unë´ në Detin mallë...
e ndoshta kur ta marrësh gotën në duar,
do të kujtohet një mik´ që ndodhet larg.

Ndërsa unë´ mesnatës do të shikoj atje...
kur yjet i numëronim bashkë në ato brigje...
atje´ kur në bulëzën e lotit tënd...
e pashë Hënëzën´ mallesh tek digjej...

Gëzo mike e dashur kësajë nate të fundme
kur një vit i ngarkuar me aq mall e zjarr...
një kohe të re po i hapë Udhë...
një kohe, që ndoshta diku´ do të na takojë vallë !

Një Ëndërr...
Poemë

E pashë një ëndërr mbrëmë...
jo si vazhdimisht,
kur ëndrrat sna lënë të flemë
për atë që ndjejmë në shpirt,
për të ëmblat fjalë´ që presim
nga miket zemër mira,
për të mirat që adhurojmë´
plot shpresa e deshira...!

Por një ëndërr´ si rradhë herë,
e pashë mbrëmë nga mesnata;
sikur një egërsirë mu sul,
me pamje si lëngata...!

Si Kulçeder dukej nga larg,
si Qen vinte e zvoglohej,
bëhej dhe si veshgjatë
kur ndokund pengohej...!

Kur bëhej gati të sulej
dukej si kafshë me brirë,
si djall e merrte pamjen,
në turinjë si shëmtirë...

Klithte ajo bishë´
me dhëmbët përjashta,
gjer Dheun e gërrvishtëte
me kthetrat e gjata...!

Ndërsa kur më afrohej
aq sa mund ta dalloja,
Tokës seç i ngjitej…
bëhej gjarpër i gjatë...
larosh me njëmijë ngjyra
përdredhjeve nëpër natë...!

Me dukej se sikur
ngado që udhëtoja…
atë gjarpër të shëmtuar,
anës udhës e shikoja...

Por dot në udhë nuk dilte
sepse nuk mund të fshihej,
veç shkurreve gjithë përdredhje
zvarritej e zvarritej.

Bëhej shpesh dhe Qen,
që lihte nga larg lihte,
si Balo i madh Stani…
dhe veshët lart i ngrinte.

Ndërsa i vogël bëhej´
sa një Mi ferrshtje´
sa herë që ndonjë zë NJERIU
dëgjohej tej´ tek fliste!

Ëndrra e çuditshme
vazhdonte e vazhdonte
dhe gjumin shpesh ma prishte
me pamjet që më trishtonte.

Sërish´ sapo më zinte gjumi,
më çfaqej ajo egërsirë,
sikur nga larg më sulej
natën në errësirë…
ku herë bëhej si gjarpër,
herë si qen i lig,
herë si një kulçedër
me kthetrat e gjatë
që vidhte zjarr nga goja
gjithë me helm´ si dallgë...!

Bëhej aqe shpesh
i gjatë, i pa anë,
porsi pjellë merimange
shtrihej brigjeve matanë,
ku thurte atë rrjet,
shtrat të tij të shkretë,
me gjuhën porsi thikë...
gjith Helem që vret aq jetë!

Ndërsa prap kur fliste
I miri´ NJERIU;
ajo bishë´ aq strukej e fashitej,
një me tokën bëhej,
ferrishtes tek zvarritej!

Jo´ Gjarpër më nuk dukej,
as Qen as Kulçedër,
nuk dukej më asgjë,
nga ajo bishë e egër!

***
Të nesërmen i shqetsuar
nga ëndrra gjithë çudi,
nga kafsha e shëmtuar
që mu çfaq me aq pusi...
Një Plak të vjetër e pyeta,
ëndrrën të ma zbërthejë
dhe plaku aq i mënçur´
ja se çmë rrëfeu:

O bir, më tha;´ Kujdes,
se dhe ti si çdo njeri
ke aq dashakqinjë´
që të ngrejnë pusi...
Por një´ qenka si gjarpër
laraman i zi…
dhe plane aq po thur,
me gojë´ aq helm po vjedh´
sa gjer dhe udhën tënde
ai´don të ta bëjë Vrer´,
nëpër gjithë ditët nga shkon,
ai aq Gurë´ drejt teje hedh!

Mos harro o bir´
mbaj mënd çpo të të them;
Kur Gjarprin në ëndërr sheh,
për ty dikush hedh Helm!
Kur Qenin në ëndërr sheh
dikush të merr nëpër gojë...!
Kur Bisha të sulet në ëndërr,
dikush do të të kërcnojë...!

...Por kur të gjithë fashiten,
nuk duken më mbi Dhe,
të liqtë një herë zhdukën´
nga frika që ata ndjejnë...!

Por sërish mund të çfaqen,
sa herë që ti udhën ua zë,
në gjithë poshtërsitë e tyre
kur ti hordhiqet ua zbërthen,
kur në shesh ua nxjerr mashtrimet,
kur nuk i len të zënë vënd!

Pra sërish në ëndrra,
ata do ti shikosh,
herë si gjarpërinjë,
herë si qenë balosh,
herë si kulçedra,
e herë porsi krimba...,
ata që kurrë në jetë
nuk dinë të bëjnë të mira,
ata që me të vjedhur,
me mashtrim të shëmtuar
jetës e ka dredhur duke abuzuar!

Mbaj kujdes o bir!
Më tha plak i meçur,
Ruhu nga të liqtë,
nga ata me shumë fytyra,
që janë si lëkura e gjarprit
me shumë dredha e ngjyra,
të cilët´ në kohën tonë
kanë çiflig e zyra...!

Ata kanë aq buxhet të pistë,
të vënë me shtatqind fytyra,
me vjedhje të çdo lloji…,
pushteteve neper zyra...

Ata paguajnë aq shumë...
vetveten per te fshehur
deri dhe me çdo llojë shërbëtori
të gjallin e bëjne të vdekur!

Ruhu nga ata´
që me famë t´fallsifikuar,
kanë bërë emër të „madh...”
gjer dhe në art e politikë…
Ruhu nga të liqtë o bir,
ruhu nga gjarprinjtë...!

Ruhu edhe ca o bir,
sa atyre të u vijë fundi,
kur Ligji i së drejtës
të pastrohet nga llumi...!

Nënës Terezë Poemë

Sdo të them asgjë më shumë, sepse vetë cdo gjë e the,
kur mirësia jote` lumë, ushqej të mjerët përmbi Dhe!
Kur kjo botë ish e mbërthyer` nëpër luftra vrastare,
ndërsa ti moj Nënë e mirë, bijë e tokës Shqiptare
more udhët drejt të mjerve, tek varfëria më e madhe.

Ku kjo botë një kulm e kish´ të mjerimit më të mjerë,
kur në udhë vdisnin çdo ditë` gjer dhe mijra të sapo lerë...
ku sëmundja e urisë` shtrihej gjatë e shtrohej gjërë,
si një shëmbull aq i turpshëm i ksajë bote që mban erë...,
erë racizmi, injorimi´ pasanikësh të pa vlerë...!

Sdo të them asnjë lavdi, se lavdia ishe vetë,
kur me duar dhe me sy, fale dritë e fale shpresë,
kur urinë ua largove, duke venë dorën mbi plagë,
kur të sëmurët, gjer dhe foshnje´ ti i mbaje gjith` në krahë
nëpër kohën aq të egër, kur kjo botë ndizej flakë...
nëpër luftrat e mizorve që skanë zemër` as shpirt aspak!

Sdo të them jo` asgjë, për të hirshmit sytë e tu
që në skutat e mjerimi´ hidhnin dritë gjithashtu,
dhe mbi trupat e gjymtuar, prekte dora jote e mirë
me kafshatën më të ëmbel e me uje aq të dlirë,
duke dhënë Jetë` Jetëve, kur po shuheshin në errësirë!

Ishe ti një vajzë e re, kur të largtat udhë i more
kur të thirrën *Motër* atje, nëpër vëndet e vorfnorve,
Por ti Nënë´ u bërë shpejt, se më shumë pranë të donin,
gjithë ata që sytë drejt teje, me aq lutje i lëshonin
gjer gjithë shpresat nëpër lot, si një detë tek ti vërshonin.

Nenë` të donte çdo fëmijë` që nuk njihte nënë` tjetër,
çdo i sëmurë nëpër uri, Nënë` të thrriste dhe çdo i vjetër!
Ishin pleq nëpër mjerimë, në betejat e urisë...
ishin plakur, ishin regjur, nëpër udhët e skamnisë,
ndaj të gjithë ty të shikonin si një Nënë` të gjithësisë!

Jo` nuk dua këtu të shkruaj, asnjë varg e asnjë fjalë,
për çka ty të është thënë, nga të mjerët kohë më parë,
për atë kohë kur Falenderimi` gjer në qiell për ty u rrit,
për atë kohë kur vetë rruzullimi´ në ty pau një Yll, një Dritë,
që shkëlqente si asnjëherë, që Jetë` falte për të mjerë.

Ti nuk dallove kurrë në Lloje, as në Rracë e as në Farë,
nuk dallove asnjë njeri` as në Fe, as në Ngjyrë, as në të Parë...!
Por të gjithë njësoj i deshë dhe kafshatën më ta e ndave
duke dhënë nëpër heshtje, pa u mburrur me asnjë lloj fjalë,
pa kërkuar aspak lavdi` për të shënjtën tënde Mirësi!

O ti shëmbull i njerzimit, që një dritë të re´ në tokë e solle,
për të verbërit e gjithë rruzullit që Endën kohës me protokolle...
hyjne e dalin nëpër zyra, kapistallur e armatosur...
me njëmijë plane e fytyra për të vrarë e për të groposur,
atë pjesë të njerzimit që dergjet vuajtjeve e pa mbrojtur !

Por mjerisht shtresa zyrtare, e ksajë bote të tërbuar,
nuk e sheh dot dritën tënde, sepse turpi i ka vërbuar,
grykësia e çfrenuar i ndërsen në pasuri...
aq sa sdinë më se kush janë vërtetë, a kanë pamje në njeri ?!
Aq sa skanë më aspak dhëmbje, nuk kanë ndjenjë` as dashuri !

Ndërsa ty të solli Zoti, i çdo feje e besimi,
si një shëmbull mirësie, ku të mësonte gjithë njerzimi,
se si ta ndajmë edhe të fundit´ gjer kafshatën më të vogël,
me të mjerin, me të varfrin, me të sëmuret që kemi rrotull,
duke falur dashuri, me gjithë zemer` siç fale ti!

Por jo` jo` moj Nënë e mirë, o ti shëmbull i gjithë Hyjnive,
i vetë Zotit mbi çdo Qiell, i gjithë Ëngjëjve e dashurive!
Nuk mësojë dot kjo botë, mbushur plot me të korruptuar,
nuk mësojë që të falë Jetë´ për të vuajturit e mjeruar,
nuk mësojë as politika që të ndalë krimin e çfrenuar !

Nuk mësuan jo´ jo´ dot, që të duan mirësisht,
që të falin për të vobektët dhe të gjindën bashkarisht,
në një fjalë e në një punë, për të ndjekur udhën tënde,
për të dhënë pa bërë zhurmë, pa lavdrime e shitmëndje,
për të falur buzeqeshje, për të dhënë dashuri, mirësi siç bëre ti!

Sdo të ndalnja jo` jo` kurrë`, nëpër vargun tim` me ty,
sdo të ndalesha asnjëherë në këtë botë gjith` hipokrizi,
kur dhe me ty aq po mburren, duke të dhënë tituj të lartë...,
gjer në qiell thonë` do ta ngrejnë` një statujë për ty´ të artë...
gjer në qiell duan ti ngrejnë librat` stoqe` plot levdatë !

Por askush në udhën tënde, nuk të ndjek me mirësi,
me thjeshtësinë që kishe ti; Thjeshtë e veshur, thujase zbathur
nëpër udhët dimërake, nëpër verat zjarr e flakë...
kur ty buza seç tu tha´ për pak ujë, për buk thatë,
kur kërkoje derë më derë, për jetimë e pleq të ngratë!

Jo´ askush në udhën tënde, nuk ecën thjeshtë e njerëzisht,
por nëse e falë një Cent, do shpërbilimin katërfish,
don të dalë gjer në …Vizione, don të dalë nëpër Gazeta,
don dhe titullin më të lartë, si “Human” me shtatë spaleta...
Don dhe udhën për tek Papa, që si “Shënjt” ti ngrihet Kapela…!

Unë e di` se ti po të ishe` në këtë botë` dhe një herë sot,
Do të flisje sërish ndryshe, do të bëje siç bërë mot...
do ti shëmbnje gjithë statujat që për ty´ disa kanë ngritur...
do ti digjnje të gjithë librat që për ty kanë shkarravitur
ca servilë që me emrin tënd´ kanë shitur e profitur...!

Dhe do ndiznje një zjarr të madh, bubulak me tym e flakë,
ku të vrafërit e më të varfërve, do të ngroheshin qoftë dhe një natë,
ndërsa me bronxin e Statujave, do të bëje ca para të mira,
ku do blije thjeshtë ca rroba´ për ti veshur disa mijra…
dhe ca tjegulla për çatira, që të mos laget më varfëria !

Unë e di së çfarë mendon ti, se ti sdonje kurrë lavdi!
sdonje tituj nga ca pseudo, politikanë apo shkenctarë...
që sillen botës si krerë të parë, apo kombit tonë të shkretë
që mbërthyer është në luftë të nxhetë...
në ca duar të të çdo lloji, në çdo qoshe që ka trolli!

Ku mjerisht´ moj Nënë e mirë, sa herë ndihen ngusht në fjalë,
kur u sillet mëndja vërdallë, në të dalë e në të përdalë...
mbas shumë vjedhjesh e shumë mashtrimesh...
kur të shpëtojnë nuk kanë mundësi; E zënë fjalën vec për ty
sikur “në udhën tënde ata po ecin...”, thonë me fjalët që u ngecin!

Unë e di´ se si ti do ti shikonje, me ata sytë e tu të zjarrtë,
unë e di se çfarë do të u thonje, me atë fjalën tënde Shpatë,
gjithë atyre që nuk kanë zemër, veç luftojnë që të bëjnë emër,
duke vënë një maskë të vjetër, për të mos u dukur asgjë e fshehur,
në gjithë kohën ku janë regjur, duke vjedhur e stervjedhur!

Syte e tu do ti shikonin´ porsi drita që prej qiellit´ errësirat i ndriçon´
me shpejtësine e gjithë rrufeve, shikimi yt tej i zhbiron…,
duke ua djegur çdo gjë të vënë´ me mashtrim të korruptuar,
duke ua fshirë përjetësisht emrat´ me thëngjillin e shkrumuar…
duke ua tharë përgjithmonë zemrat me një mallkim të zemëruar!

Por jo jo´ ti nuk mallkoje kurrë, asnjë grua e asnjë burrë,
vec mbas bindjes tënde hyjnore, i le udhës për nga janë nisur,
si të çmendur e të krisur, pas fitimit të harlisur...
që ua lidh këmbë edhe duar, që si kthen kurrë në të penduar
por në Ferrin prush e flakë´ u shkojnë shpirtrat plot mëkat !

Dhe do ti luteshe´Zotit vetë´ që ti falë ata të shkretë`
që nuk e vuajnë varfërinë vetë, as dhe sëmundjen më të rëndë,
pra ata që nuk ndihmojnë njeri, por notojnë në pasuri!
Do ti luteshe që ti falë´ata që skanë dhëmbje për dhëmbjet´ kurrë,
ti falë ata që shpirt e zemër i kanë të ftohta` porsi Gur!

Të dashurës
E dashura ime` nga larg po të shkruaj,
e di se ti mi pret letrat` me shumë mallë,
por ah` moj e mirë, kjo kohë e zhurmuar,
aq shumë më ka munduar, aq shumë më ka vrarë!

Që ditën kur unë ika` si një zog i plaguar,
maleve e detrave, stuhive` përmbi dallgë...
nëpër udhët e pa njohura` aq shumë jam vonuar,
mesnatave të vona i humbur` kaq larg.

I vetëm si gjithnjë` por me ty në mëndje,
me ty në shpirt dhe në zemrën e përvëluar,
për kohën tonë të bukur, për kohën tonë të ëmbël
në atë tokë të shënjtë, në atdheun e bekuar!

Jo` moj e shtrenjta ime, ti aspak mos më thuaj
se sikur unë këndej i lumtur jam ndjerë,
larg prej gjith malleve, i djegur, i pa shuar,
si një gjeth i tretur` Vjeshtës nëpër Erë...!

E di se don të dishë aq shumë` për jetën time,
çbëj këndej` kësaj bote, ditët si më shkojnë,
nata ku më zë, e ku më zbardhë drita,
orët e gjithë ditëve` këndej si më kalojnë...?!

Ah` sdo të pushoja kurrë moj zemër` në të treguar,
ditët shkojnë e vinë të zbehta verdhacake...
netët aq të shkurta, në gjumin e vështirë
nëpër mijra ëndrrat, si një tym...mbas flakëve.

Dielli nuk më ngroh` jo` si në Atdhe,
as Hena si atje` jo` nuk e ka shkëlqimin,
Qiellit këndej larg` yjet nuk ja shoh,
Retë e mjegullnajat ma vrasin dhe shikimin...!

Ah` puna dhe fitimi, mjerisht` moj e mira ime,
janë në duar të mashtruesve, të llojit gjithçfarë...
të kohës së pseudove, të çdo lloj pushteti,
të çdo llojë race e kombi` deri dhe ndër pseudoatdhetarë!

Skllavëria moderne` moj e shtrenjta ime,
lulëzon përbindshëm nën maskën e çdo firme...
nëpër kapitalizimin ku triumfon hajnia...
e quajtur "korrupsion", me gjuhën e batakçinjëve!

Edhe këndej ka vjedhje, ka krime të çdo lloji,
ka vrasje të ftohta` që të hanë të gjallë,
ku ekzistenca shuhet dhe nga një fjalë e vetme
dhe jetës së njeriut, aq ftohtë i vihet zjarr!

Një vulë` moj e mirë, dhe një firmë më pas,
i jep fundin njeriut, jetën ja shkatërron,
thjeshtë pa asnjë faj, pa asnjë mëkat,
vetëm pse njeriu rastësisht` këndej ekziston!

Njeriu dëbohet nga këto vënde, me dhunë zyrtare,
burgoset si shkelës i tokave të këtyre..."pronarëve",
në këto vënde të kësajë bote` të vogël... e të madhe...,
që mbi vullkan e ujë` çdo ditë po kërcen valle.

Valle po kërcejnë, gjersa ndonjë Uragan...
apo ndonjë Cunam gjigand... zorrët të na i bashkojë,
në të Baltës fund` të na i mbulojë thellë...
atje ku ska më Rraca, atje ku ska më Lloje...!

Atje ku ska më Vula, ku ska më zyra për të huaj
që racistet modern, syrtareve masakrojnë...,
atje ku ska më lakime fjalësh, në interpretime ligjesh,
atje ku smund të urrejnë, as nuk mund të na dëbojnë!

Atje ku ska më pseudoatdhetarë të çdo lloji
që vuajnë të dalin në skenë me kongrese farsë...,
ku ska me servile që lavdira boshe trumbetojnë…
kur shterpë është çdo gjë..., ku asgjë nuk mbetet barsë...!

Atje ku ska me firma mashtruesish gjithçfarë,
atje ku bukën e dhënë si mik` më nuk do ta kujtojnë,
atje ku sdo të na sulet asnjë i pa besë` zagarë…
të na hajë mbas shpine, pse e kritikojmë…!

Atje ku sdo të ketë më të bezdisur…
që sytë u errën rrudhash kur kritikën lexojnë…
dhe nëpër gojët gjithë erë` „dhëmbësh çakardisur”…
shajnë e çirren, poshtrojnë e mallkojnë!

***
E di se çdo më thuash; përse unë atje nuk vi...?!
tek vëndi ynë i dashur, tek atdheu i jonë,
ku qielli sigurisht` i kthjellët është gjithnjë
dhe Dielli e Hëna, atje bukur ndriçojnë...

Jo` moj zemra ime, nuk vi dot atje,
ku jeta e njeriut aq thellë është groposur,
nga vrasësit e çdo lloji, deri dhe politik...
që pushteteve janë veshur dhe janë armatosur...!

Nuk vij dot atje, ku njeriu vdes urie,
ku njeriu ngrin në zhele, në dimrin zemërak,
ku njeriu injorohet nga ajo llojë potere...
pseudopolitikanësh, grupesh rrenacake!

Nuk vi dot atje, ku vjedhjësit kanë zënë zyrat
dhe postet më të larta` në shtetin e varfëruar,
atje ku dhe vota blihet me djersën e të mjerëve...
nga qeveritarët e çthuruar, korruptimit të tërbuar!

Nuk vi dot atje, jo` të lutëm mos më thuaj!
Edhe pse dhëmbja e një malli` aq më ka munduar,
nuk vi dot atje, ku klanet e çdo lloji,
peng e mbajnë atdheun, si në kohë të shkuar!

Më mirë këndej, në këtë luftë racistësh...
që çdo ditë i ndrrojnë vulat dhe ligjet për të huaj...
herë bëjnë sikur i zbusin, herë bëjnë sikur i lirojnë
një dashuri e rreme, "puthjesh" në të dëbuar...!

Le të shkojnë vitet nëpër të shkretin mallë,
ndoshta dikur rinia atje tek i yni Atdheu,
do të kuptojë qartë kush vodhi e kush vrau,
do të njohë vërtetë vlerat që ka Mëmëdheu!

Dhe do të vëndosë rregull në shtetin e rimkëmbur,
ku të mos kenë më vënd të sotmit e korruptuar,
ku të mos ketë më krime nga ata të çmëndur,
që atdheun tonë të dashur aq shumë e kanë turpëruar!

Atëherë do të vi dhe unë tek derë e madhe
ku pret dhe ti` e di, ndoshta atëherë` thinjash mbuluar,
por ska gjë moj e shtrenjtë, mallet mbesin malle,
dhe një ditë sigurisht që kemi për ti shuar!

SHKODRA

Ti Zanë e bukur me krye mbi male
e me krahë të hedhun përmbi Dri,
Ti përmbi rrjedhë të njasajë Bujane,
o ti që der Detin ma përpin me sy.

Gjijtë e tu të bukur si Kupë e Qiellit
mbështetun mureve përmbi Kala...
do pika Tamlit rrinë der edhe sot tuj rrjedhun
e aty pinë… kohnat pa pra...

Me tamlin tand të amël`
u ushqyen shekujt nëpër kohna,
Kreshnikët u rritën e morën Udhë
der Mretën iu banë Romës nër Epoka!

Pesmijë Vjet me radhe ti Mretnit Ilirisë mrënë ja rrite,
n`gjinin tand i rrite e nalt në qiell zanin ja u çove,
ti o Shkoderlocja e jonë si Yll drite
vetë Rruzullimit gjithë punët ja pave,
gjithë të mirat e të ligat e tyne` i provove!

Aq herë deshtën ty me të djegun
Akejtë, Romolët, Byzantët, Osmajtë
e deri dhe të Kaukazeve bisha...
SKUTARTA jonë Ilire, lakmi aq shumë ta patën ata kopila!

Ah` por Drini yt i thellë dhe e bukura Bujanë,
ty trupin e përflakun aq thellë në gji ta morën
dhe flakët ty ti shuen në të gjanin Liqë
e në Brigjet e buta përseri të nxorrën...

Nën rreze të Diellit tand të terën e të veshën si Hyjni
e nuse prap të banë për Mretën e për Princa të ri!
Ti ma e dashtuna bijë e nuse e Pellazgëve,
Ti mretënesha e shekujve ne Iliri.

Ti e përmënduna, e duruemja, e dashtuna e Hyut,
kur koha aq e shtërngueme ishte` deri sa burrat...
ma shumë se sa mbretën...dojshin me kënun`
me sundue ata dojshin der edhe Yjtë...!

Ti në gji i mbajte trimnueshem Ardianët, Bardhyl e Genc
e deri nji Teutë të pathyeshme krenare,
që Adriatikut ja mbylli portat prej të shpella ku strukeshin akejtë...
deri dhe Romës vetë asnji Varkë sja la me e notue asajë anë...

Me zanin tand të ambël ti djepa perherë përkunde
dhe me tingujt Kumbanore ti rrite, ndër Gjergja të ri
edhe nji djalë trim, njat farë Oso Kuke
që nam ja la njerzimit njat histori...
kur ai vetë e ndezi njat Kala Barute...
e deri në Kaukaze i dogji bishat ai guxim i ti !

Nuk kjen vra shumë në atë rrethim kur Osos ja banë,
kur ai në erë i derdhi si cungje të djegun nja tridhet mijë...
do zorrë e planca, eshtna e krena...gijatë thonë kjen qelbun
atje ka maja e Liqenit, në tokët e Ilirisë, kah ai Mal i zi...

Ku Vraninë ia thonë ëmnin... atje pra stervina metën në shekuj
anmiqtë e tu moj Shkoderlocja trime, anmiqtë e nanës Shqypni,
atje ku burrat e kombit në erë i hodhën,
E për ty e dhanë jetën tuj u bamun Fli .

Jo` nuk kje me ransi shumë se aty shumë anmiq u vranë,
por me ransi kje për ty moj Zana e jone hyjnore
se ti kishe djem trima që për ty jetën e dhanë
e shëmull ju banë kombit për luftnat botnore… !

Rrugët e tua të gjana mbushur me ftyrat gazmore,
me fjalën plot humor e kangë që shpirti yt e thotë
nëpër ato gojë të ambla të varzave e grave hyjnore
të bukurave që aq ambël dinë më fale atë dashninë e fortë !

Dhe djemtë bukurosha të zhdërvjelltë si Shqarrthi
që Drinin me nji hap e shkapërcejnë për ty,
e liqenit perlat në thellësi ja marrin
veç ty moj Zanë e bukur me të ba me Shkëlzye.

Ndërsa burrat krenarë me shikimet përmbi maja
që flasin me kadalë dhe aq mirë dinë të rrfejnë...
nëpër duer ti marrin ty punët aq të mdhaja
dhe historinë tande gjithnji e ma nalt e ngrejnë!

O Shkodra jonë e bukur, ti vatër e ngrohtë bujare,
Ku në prushin tand u ngrohën shpirtrat ma të mirë,
Ai Mjeda që me kangët për Bylbilin e Bujanës
Shkroj ma të amblën vjershë më vargun nëpër Lirë.

Mandej Gjergji Lahutarë` Fishtjani që në ty u rrit,
I jezuitëve djalë që lahutën mësoj me këndue,
ah, ai pra bash ma i miri i yti kangatare
që për ty trimnitë e gjithë kohnave aq bukur i ka rrëfye !

Po në ty u rritën e krahë morën
kangëtarë të tjerë burrra e gra fisnike,
u lindën dhe për ty shkuen tue u shkri porsi Meteorë,
kohës tuj i dhanun ma të shëndritshmen e çdo drite.

Ai Pashku i Vasjanve, i fjalës ma të mirë
që për Shqypninë shkroj aq ambël, në ty u rrit,
U rrit në ty edhe Shiroka i malleve
që Vajin nuk e ndali kurrë atje larg në Egjypt!

Ah, ma i miri djalë ai Gurakuqi, Luvigji si bylbyl
që në Bari ta vranë të pa besët zëmërliq,
pse ai zëmër i dha Shtetit në të parë...
kur Vlonës Pamvarsia Shqypnisë nalt iu rrit!

Migjeni në ty e muer frymëzimin` der edhe të mërzisë...
kur me dhimbë ai shkrojë për vorfninë kohore...
në ty u lindën shumë të mira, shumë punë u nisën
nëpër mjegullnajat e çdo lufte, e çdo kohe!

Në ty zuni fillë gjuha shqype të shkruhej,
Udhën nëpër ty shqyp...e nisi libri i parë,
e para Gazetë aty zu të mbruhej
prej të mirëve` ma të parëve gazetarë.

Aty zuni fillë Teatri i parë,
e para Opër zu fillë të çfaqej në ty
se ti pate burra e gra të rradhë
artistë që shekullit i dhanë aq famë e bukuri!

I yti ishte i miri ai Zadeja,
që meloditë ja fali Gjergjit përmbi kalë,
Të tutë janë përherë Lorja, Logoreci, Luci, Biku e hareja
që ty moj Shkodërloce të man gjithmonë gjallë!

E jotja është dhe Tinka bija ma e mirë
ndër ma të mirat që nuk të shuhen kurrë,
ajo që zëmrat i bani me u dridhë, kur dilte në skenë
Gruaja që u ba nanë, por kur duhej, bahet edhe burrë!

I yti ishte dhe ai, i miri Serafini
Regjizori që me shikim fliste ma shumë se sa me fjalë,
i Famshmi që famë u dha të gjithë artistëve
me madhështinë e fjalës, e zërit aq të rradhë!

Në ty zunë fillë aq punë ma sparit
që për kah gjytetnimi shkojnë tuj shkëlzye...
si Yjet e ri me rreze arit...
e tuj ta shtuemun ty njatë farë bukurie!

Ti moj Skutë e Artë e gjithë Mesdheut
O nderë e Krenari e virtyteve Shqipëtare,
Ti Simbol qëndrese i gjithë Besës se Dheut
Kah emnin ja thonë Iliri, Troje të Pellazgëve.

E ty që shumkush të thirri Zanë
E ti zanë je me të vërtetë, këtë ta them unë, ta dish!
Sepse ti bukuritë i ke ma të madhnueshme
Se sa vetë Roma i ka, apo i bukuri Paris !